Φοβάμαι τους ανθρώπους… – ΗΧΩλόγιο

Πρόσφατα, αγαπημένοι μου, οι βουλευτές που θέλησαν να νεκραναστήσουν το διαβόητο «Τάμα του Έθνους», ένα από τα πιο καραμπινάτα σκάνδαλα των συνταγματαρχών, μας θύμισαν την περίοδο της χούντας. Αλλά δε μας τη θύμισαν μόνο αυτοί, μας τη θυμίζουν συχνά πυκνά και σπουδαίοι δημοσιολόγοι, που δεν παραλείπουν να δοξολογούν τα οικονομικά των δικτατόρων και να μη βλέπουν καν το «Τάμα» σαν σκάνδαλο.
Μας τη θυμίζουν συνεχώς οι ψήφοι που νομιμοποιούν τους φιλοναζιστές της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι ψηλά στο εικονοστάσι τους, εκτός από τον Αδόλφο, έχουν και τη χουντική τριάδα. Και μας τη φέρνουν επίσης στο μυαλό όσοι αποφαίνονται πως «ο Έλληνας για να στρώσει θέλει λοχία και μαστίγιο», όποτε πέφτουν σε διαδήλωση ή σε απεργία ή ακόμα και σε ουρά σε κάποια δημόσια υπηρεσία.
Κύλησε ήδη, αγαπημένοι μου, μισός αιώνας από το στρατιωτικό πραξικόπημα. Αυτό που επέβαλε ένα δικτατορικό καθεστώς που άντεξε επτά ολόκληρα χρόνια. Και το πρώτο που πρέπει να αναρωτηθεί κανείς είναι:Ποια πολιτικά και κοινωνικά στοιχεία συνδέονται με το ρήμα «άντεξε»; Ποιος και τι διευκόλυνε ή επέτρεψε στη χούντα να μακροημερεύσει και να μην σωριαστεί σε συντρίμμια μ’ ένα γέλιο περιφρόνησης, στον τόπο μάλιστα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, όπως είθισται να λέμε.
Ποιός και τι συνέτρεξε ώστε να χρειαστεί, εκτός από το αίμα του Πολυτεχνείου, η εισβολή του Αττίλα και η άλωση της Κύπρου; Ναι, δε λέω, ο διεθνής παράγοντας φέρει μεγάλες
ευθύνες και οι ευθύνες αυτές δεν βαραίνουν αποκλειστικά τους Αμερικανούς και τους Δυτικοευρωπαίους. Για να απονείμουμε τα του καίσαρος το καίσαρι, μερίδιο μεγάλο από την πίτα των ευθυνών αναλογεί και στην τότε Σοβιετική Ένωση, αφού αυτή δεν διέκοψε τις σχέσεις της με το χουντικό καθεστώς.
Και θεωρώ πως το μερίδιο ευθύνης είναι μεγάλο γιατί, εκείνη την περίοδο, πάμπολλοι άνθρωποι που ορκίζονταν στο όνομα της ΕΣΣΔ σάπιζαν στις φυλακές και άφηναν τα κοκκαλάκια τους στα ξερονήσια.
Από την άλλη, ποιες είναι οι ευθύνες του ελληνικού πολιτικού κόσμου αλλά και του εκκλησιαστικού, και του εκπαιδευτικού, και του δικαστικού, και του δημοσιογραφικού, για την εκδήλωση του πραξικοπήματος; Ποιες οι ευθύνες του για την επτάχρονη επιβίωση του τυραννικού καθεστώτος που εγκαθίδρυσαν οι συνταγματάρχες; Χωρίς αμφιβολία είναι πολλές και προφανείς.
Ναι, να το δεχτώ ότι αρχικά αιφνιδιάστηκε, ολιγώρησε, αδράνησε, αλλά σιγά-σιγά
εκλεκτά μέλη αυτού του κόσμου άρχισαν από κάποια στιγμή κι έπειτα να παίζουν το παιχνίδι της «πολιτικοποίησης», μισοαδιάφοροι για την πλήρη ανελευθερία και για την
τερατώδη καπηλεία των πάντων (της αρχαιότητας, του χριστιανισμού, της παράδοσης) από τους άγλωσσους άρχοντες του κιτς. Λίγοι αντιστάθηκαν με τρόπο κάπως, ας τον
πούμε, υλικότερο και πολιτικά σοβαρότερο από τις εκ του ασφαλούς δηλώσεις «συγκρατημένης αποδοκιμασίας». Μύθος μέγας η ενεργή αντίσταση όλων των
κομμάτων και όλων των ηγετών τους.
Οι «σώφρονες» πολιτικοί ήταν πολύ περισσότεροι από τους αποφασισμένους να ρισκάρουν (ή και να ξαναρισκάρουν) τη ζωή τους, τη βολή τους έστω. Αλλά μύθος μέγας είναι και η παλλαϊκή αντίσταση! Ο Περικλής Κοροβέσης έγραψε προ ημερών στο
πασχαλιάτικο φύλλο της “Εφημερίδας των Συντακτών”:
«Μετά τη μεταπολίτευση έγινε πολύς λόγος για την ηρωική αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στο φασιστικό καθεστώς της χούντας. Και όλα τα κόμματα διεκδικούσαν τη μερίδα του λέοντος. Αλλά κάποιοι που έζησαν κάθε μέρα και κάθε στιγμή εκείνης της περιόδου και ήταν ενεργοί εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος έχουν διαφορετική εικόνα: μετριούνταν κι έβγαιναν τρεις κι ο κούκος. Τελικά πόσοι άνθρωποι αντιστάθηκαν με την όποια μορφή εναντίον της χούντας; […] Κάναμε έναν πρόχειρο απολογισμό για το περίπου πόσοι ήταν αυτοί που πήραν ενεργό μέρος. Υπολογίσαμε πως το μάξιμουμ ήταν δυόμισι-τρεις χιλιάδες…». «Μαζί με αυτούς που άκουγαν κρυφά τα ξένα ραδιόφωνα στα βραχέα, αυτούς που πιάστηκαν την πρώτη μέρα της δικτατορίας χωρίς να προλάβουν να κάνουν τίποτα, ακόμα και αυτούς που αναγκάστηκαν να διαφύγουν στο εξωτερικό, ίσως βγουν αρκετές χιλιάδες. […] Η μεγάλη πλειονότητα αυτού του λαού ανέχτηκε τους συνταγματάρχες».
Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, αγαπημένοι μου. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, ούτε στους Πέρσες είχαν αντισταθεί όλοι οι Έλληνες! Υπήρχαν πόλεις ολόκληρες που μήδιζαν.Ούτε άρπαξαν όλοι το καριοφίλι για να διώξουν τους Τούρκους. Ούτε και η Αντίσταση κατά των Γερμανών ήταν παλλαϊκή. Για να μην αναφέρω τι έγινε με τους συνεργάτες των γερμανών μετά την απελευθέρωση και ποιοι απετέλεσαν την αστική τάξη της Ελλάδας.
Κάθε μύθος όμως έχει το κόστος του, αγαπημένοι μου. Και δικαιώνει τον φόβο που ομολογούσε ο Μανόλης Αναγνωστάκης, στα δεκάχρονα του Πολυτεχνείου στην «Αυγή»:
«Φοβάμαι/ τους ανθρώπους που εφτά χρόνια/ έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι/ και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου/ βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας/  “Δώστε τη χούντα στο λαό”./ Φοβάμαι τους ανθρώπους/ που με καταλερωμένη τη φωλιά/ πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου./ Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου ’κλειναν την πόρτα/ μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια/ και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο/ να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν./ Φοβάμαι τους ανθρώπους/ που γέμιζαν τις ταβέρνες/ και τα ’σπαζαν στα μπουζούκια/ κάθε βράδυ/ και τώρα τα ξανασπάζουν/ όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη/ και έχουν και “απόψεις”./ Φοβάμαι τους ανθρώπους/ που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν/ και τώρα σε λοιδορούν/ γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο./ Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους./ Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο…».
Με αγάπη, Ευα

«Είναι ηθικό το ζήτημα…» – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Στη δημόσια συζήτηση η φορτισμένη λέξη «Αποστασία» (1) είναι διαρκώς παρούσα. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης τη χρησιμοποίησε πρόσφατα για να καταγγείλει την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά, η οποία
υποδέχεται μετά βαΐων και κλάδων στη Δημοκρατική Συμπαράταξη τους βουλευτές που την κάνουν με ελαφριά πηδηματάκια από το Ποτάμι. Τη χρησιμοποίησε και Δ. Παπαδημούλης, ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για να στιγματίσει την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να τοποθετήσει στη θέση του αναπληρωτή
τομεάρχη υγείας τον Ι. Φωτήλα, που προέρχεται και αυτός από το Ποτάμι, στη θέση της
κ. Παπακώστα μετά τις δηλώσεις της κατά του Άδωνι.
Μερικοί συγκρίνουν το σημερινό φαινόμενο της… αποστασίας των βουλευτών από ένα μικρό κόμμα σε ένα μεγαλύτερο με την εκτροπή (αποστασία) που έγινε το 1965. Το 1965
μηχανισμοί, εγχώριοι και ξένοι, σε αγαστή συνεργασία, εκπόνησαν και εφάρμοσαν σχέδιο με στόχο να ανατρέψουν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και μετήλθαν όλα τα μέσα, εξαγορά, εκβιασμούς, απειλές, ταξίματα…
Σήμερα δεν υπάρχει κάτι ανάλογο ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει κάτι ανάλογο. Γιατί δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι χυδαία συναλλαγή
η απλή υπόσχεση πως ο βουλευτής που θα αλλάξει στρατόπεδο θα έχει μία θέση στις εκλογικές λίστες. Άλλωστε οι μετακινήσεις πολιτικών και πολιτευτών από το ένα κόμμα
στο άλλο δεν είναι κάτι καινούργιο. Έχουν συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και σε όλες τις παρατάξεις. Για παράδειγμα: Όταν το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στη φάση της ανόδου του, με τη γραμμή της «αμφίπλευρης διεύρυνσης» απορρόφησε στελέχη και από τη Δεξιά και από την Αριστερά (Μπούτος, Μαύρος, Γλέζος, Βαφειάδης επί Ανδρέα Παπανδρέου, Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Ανδριανόπουλος, Μάνος επί Γιώργου Παπανδρέου).
Κατά την περίοδο της πτώσης του, «τροφοδότησε» τους πάντες. Ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού του μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ, κάποια στελέχη του πήγαν στη
ΔΗΜΑΡ, άλλα στους ΑΝ.ΕΛ., ορισμένα στη Νέα Δημοκρατία…
Βέβαια, εφόσον οι βουλευτές που αναχωρούν για άλλες πολιτείες επικαλούνται διαφωνίες ιδεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα, δεν υπάρχει κάτι μεμπτό. Τώρα, αν είναι ειλικρινείς ή όχι, αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε και, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, πολύ λίγη σημασία έχει έτσι όπως έχει καταντήσει η πολιτική ζωή της χώρας. Στις μέρες μας οι
πάντες έχουν το δικαίωμα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, ακόμη και με ριζικό τρόπο.
Βέβαια υπάρχει και η χυδαία εκδοχή εκείνης της κατηγορίας των πολιτικών που είναι γυρολόγοι εκ συστήματος και αλλάζουν τα κόμματα σαν τα πουκάμισα, οπότε και μπορούμε να μιλάμε για πολιτικό «αδίκημα». Όπως και να το κάνουμε όμως, υπάρχει ένα μείζονος σημασίας ηθικό ζήτημα. Οι… αποστάτες θα έκλειναν στόματα και δεν θα ήταν ευάλωτοι στην υποψία για συναλλαγή αν, αμέσως μετά την αποχώρηση από το
κόμμα τους, παρέδιδαν ταυτόχρονα και την έδρα τους.
Μια τέτοια έντιμη συμπεριφορά θα έκανε καλό και σ’ αυτούς και στο πολιτικό σύστημα, αφού οι περισσότεροι λένε ότι αγωνίζονται ψυχή τε και σώματι για την προστασία του.
(1) Με τον όρο Αποστασία ή Ιουλιανά περιγράφεται η πολιτική κρίση στην Ελλάδα η οποία επικεντρώνεται στην παραίτηση του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου του 1965 και στον διορισμό, από τον βασιλιά Κωνσταντίνο, διαδοχικών πρωθυπουργών από το ίδιο το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου, την Ένωση Κέντρου, για να τον αντικαταστήσει. Αυτοί οι πρώην υποστηρικτές του Γεωργίου Παπανδρέου που αποσκίρτησαν από την Ένωση Κέντρου αποκαλέστηκαν αποστάτες. Η αποστασία προανήγγειλε μία παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία αποδυνάμωσε
τη μετεμφυλιακή δημόσια τάξη και τελικά οδήγησε στη Χούντα των συνταγματαρχών το 1967…

Βασιλιάς δεν είμαι… κορώνα φορώ! – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Μέσω του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, ο τούρκος πρόεδρος εκπλήρωσε τη μακροχρόνια φιλοδοξία του να μεγαλώσει τις εξουσίες του,αλλά η επιτυχία δεν ήρθε χωρίς
κόστος.
Η οριακή νίκη του, 51,4%, άφησε τη χώρα βαθιά διχασμένη και αντιμέτωπη με αυξανόμενες εντάσεις στην εξωτερική πολιτική. Εν τω μεταξύ, διεθνείς παρατηρητές του ΟΑΣΕ αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης, κάνουν λόγο για πολυάριθμες εκλογικές παρατυπίες ενώ η αντιπολίτευση καταγγέλλει νοθεία και σαφή παραβίαση του νόμου, αφού η Ανώτατη Εκλογική Επιτροπή πήρε την απόφαση να δεχτεί ψηφοδέλτια χωρίς σφραγίδα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε μήνυμα στην Τουρκία να «ξεκινήσει διαφανή έρευνα» για τις καταγγελίες και κάλεσε όλους τους παράγοντες να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση.
Το ερώτημα που αιωρείται πλέον είναι αν ο Ταγίπ Ερντογάν μπορεί να εφαρμόσει τις συνταγματικές αλλαγές που θα μετατρέψουν το πολίτευμα από κοινοβουλευτικό σε προεδρικό.
Η Τουρκία εμφανίζεται πλέον περισσότερο διχασμένη από ποτέ. Μέσα από την κάλπη αναδύθηκε μία Τουρκία με δύο πρόσωπα: Μία Τουρκία της Ανατολικής Θράκης, των Μικρασιατικών παραλίων και των παραλίων της Μεσογείου, των μεγάλων αστικών κέντρων (Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αδριανούπολη, Αττάλεια, Άδανα) και των Κούρδων της ΝΑ Τουρκίας, που με την αρνητική ψήφο τους δεν ενέκριναν την πρόταση του Ερντογάν για την αλλαγή του συντάγματος της χώρας από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία, με ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου.
Από την άλλη, οι κάτοικοι της κεντρικής Ανατολίας, που αποτελεί το πιο συντηρητικό κομμάτι της Τουρκίας, έστειλαν με τη θετική τους ψήφο τη βούλησή τους να δώσουν ενισχυμένες εξουσίες στον Ερντογάν.
Από εκεί αντλεί την κύρια δύναμή του το κόμμα.
Η επικράτηση του «ναι», αν και με μικρή διαφορά, προκαλεί μούδιασμα στην Ευρώπη και εντονότερο αίσθημα ανασφάλειας στο εσωτερικό της χώρας.Εκατοντάδες υποστηρικτές του «όχι» ξεχύθηκαν την επόμενη τουδημοψηφίσματος στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης φωνάζοντας «κλέφτη, δολοφόνε Ερντογάν» και χτυπώντας κατσαρόλες και τηγάνια.
Ωστόσο, η κριτική εναντίον του δεν πτοεί τον Ερντογάν, που αυτοπαρουσιάζεται ως θριαμβευτής, επιμένει ότι το δημοψήφισμα είναι η πιο δημοκρατική διαδικασία που έχει πραγματοποιηθεί σε δυτική χώρα (!) και επιτίθεται σε όσους αμφισβητούν το αποτέλεσμα.
Όμως, η αυξανόμενη πόλωση της τουρκικής κοινωνίας, η εμβάθυνση των κοινωνικών διαιρέσεων, η παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, οι δεκάδες χιλιάδες φυλακισμένοι μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος, συνηγορούν στο ότι η Τουρκία
όπως την ξέραμε δεν υπάρχει πια.
Ο Ερντογάν θα είναι ο απόλυτος άρχων έως το 2019, θα μπορεί να παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη διορίζοντας δικαστές στο Συνταγματικό Δικαστήριο,να διορίζει απευθείας δημόσιους λειτουργούς (μεταξύ των οποίων υπουργούς και αντιπροέδρους της κυβέρνησης), θαμπορεί να επιβάλλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης όποτε το κρίνει
σκόπιμο και βέβαια να αποκτήσει άμεσα πάλι την κομματική του ταυτότητα, αφού
η συνταγματική αναθεώρηση προβλέπει και γι’ αυτό…
Οι ειδικοί σε τουρκικά θέματα εκτιμούν πως, η ισχνή πλειοψηφία του 51,4%
θα κάνει τον Ερντογάν ακόμη πιο σκληρό και ακόμη πιο δύσκολο. Θα μπορέσουν τελικά, κάτω από αυτές τις συνθήκες,οι εντελώς διαφορετικές συνιστώσες, οι διαφορετικές κοινωνικές οντότητες, να συνεργαστούν και να συνυπάρξουν ομαλά από εδώ και
στο εξής; Ή θα οδηγηθούν σε σύγκρουση που θα ήταν καταστροφική για το μέλλον της χώρας; Αυτό είναι που ανησυχεί περισσότερο όσους παρακολουθούν την πορεία των εξελίξεων στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια…

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Πρωτάθλημα Σκάκι Π.Ο. Α’ Εθνικής Κ.Δ. Μακεδονίας στη Φλώρινα – Επάξια άνοδος για την ομάδα της Λέσχης Πολιτισμού Φλώρινας

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Φλώρινας το πρωτάθλημα σκάκι προκριματικού ομίλου Α’ Εθνικής Κεντροδυτικής Μακεδονίας από την Πέμπτη 20 έως και την Κυριακή 23 Απριλίου, με πρωτοβουλία της Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας, της Π.Ε. Φλώρινας και της Λέσχης Πολιτισμού Φλώρινας. Συνέχεια

«Περασμένα, Ξεχασμένα…» – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Ποιος θα το περίμενε πως θα ερχόταν η ώρα που ο Γιάν(ν)ης ο Βαρουφάκης θα δικαιωνόταν και οι «αριστερισμοί» του, εκείνοι του 2015, θα έβρισκαν ευήκοα ώτα σε ευρωπαϊκά συστημικά μέσα ενημέρωσης το 2017;

Ναι, ναι, η προσγείωση στην πραγματικότητα έγινε. Με τη σχετική καθυστέρηση βέβαια, αλλά έγινε.

Σίγουρα θα θυμάστε την εποχή που ο έλληνας Υπουργός των οικονομικών έλεγε ότι Συνέχεια