Ήρθαν τα πάνω κάτω… – ΗΧΩλόγιο

Περίπου 7 χλμ μακριά από το κέντρο της Αθήνας, αποκαλύφθηκε, αγαπημένοι μου, πέρσι τέτοιον καιρό αν δεν με απατά η μνήμη μου, ένας ομαδικός τάφος με 1500 σκελετούς! Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν δεμένοι πισθάγκωνα, γεγονός που μαρτυρά κάποια σκοτεινή πτυχή στην ιστορία της αρχαίας Αθήνας. Χρονολογούνται την περίοδο από τον 8ο έως τον 5ο αιώνα π.Χ.

Οι σκελετοί ήταν αλυσοδεμένοι και, επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι οι νεκροί είχαν πεταχτεί στους λάκκους με τα πρόσωπα προς τα κάτω, γεγονός που δεν συνάδει με τα ήθη των αρχαίων Ελλήνων… Οι ενήλικες βρέθηκαν θαμμένοι μέσα σε λάκκους, αλλά το ένα τρίτο των σκελετών ήταν μέσα σε πιθάρια και ανήκουν σε βρέφη και παιδιά. Επίσης, κάποιοι ήταν αποτεφρωμένοι νεκροί, ενώ σε έναν τάφο ο νεκρός είχε τοποθετηθεί σε μια βάρκα αντί για φέρετρο… Η σκοτεινή αυτή πτυχή της ιστορίας, μας είναι μέχρι στιγμής άγνωστη.

Μας είναι όμως γνωστή μία άλλη σκοτεινή πτυχή, «το Κυλώνειον άγος». Το Κυλώνειον άγος ήταν μια σειρά από δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την Αθήνα λόγω της ιεροσυλίας που διέπραξαν οι Αλκμαιονίδες να εξοντώσουν όλους τους οπαδούς του Κύλωνα που είχαν προσφύγει ικέτες στον βωμό της Πολιάδος Αθηνάς, σίγουροι για την ασυλία τους. Οι Αθηναίοι, λοιπόν, είχαν προσκαλέσει έναν μάντη και προφήτη, έναν θαυματοποιό κατά κάποιον τρόπο, τον Επιμενίδη από την Κνωσό, για να εξαγνίσει την πόλη από το άγος.

Ο θαυματοποιός  Επιμενίδης, αγαπημένοι μου, μας κληροδότησε ένα διάσημο παράδοξο: τον αφορισμό «Κρήτες αεί ψεύσται», που μπορεί να σημαίνει ή ότι όλοι οι Κρητικοί λένε πάντα ψέματα ή ότι λένε πάντα την αλήθεια, αφού και ο ίδιος ο Επιμενίδης ήταν Κρητικός Τον συνοδεύει όμως και μια αιώνια φήμη. Είναι ο άνθρωπος που απόλαυσε τον μεγαλύτερο σε διάρκεια ύπνο στην ιστορία της ανθρωπότητας! Ο θρύλος λοιπόν λέει ότι ο Επιμενίδης κοιμήθηκε για 57 ολόκληρα χρόνια! Καθώς αναζητούσε κάποια πρόβατα που είχαν ξεστρατίσει από το κοπάδι της οικογένειας, χάθηκε μέσα σε ένα από τα πολλά
και φημισμένα, δαιδαλώδη σπήλαια της Κρήτης. Και εκεί, αφού κοιμήθηκε κάτι παραπάνω από μισόν αιώνα και ξύπνησε, άρχισε να ξαναψάχνει για τα ζωντανά του. Δεν συνάντησε όμως τίποτε γνώριμο γύρω του. Είχαν έρθει τα πάνω κάτω.

Και εγώ, λόγω του ότι διαθέτω φαντασία καλπάζουσα, έκανα τον εξής συνειρμό: Άραγε τι θα πάθαινε όποιος στην εποχή μας έπεφτε σε ένα επιμενίδειο ύπνο ή κώμα, όχι 57 ετών αλλά 57 μηνών, και ξυπνούσε κάποια στιγμή στο αίσιο και ευτυχές έτος 2017, Μάη μήνα;
Σίγουρα τις πρώτες ώρες θα τις ξόδευε σε αγκαλιές και φιλιά και χάδια με τα αγαπημένα του πρόσωπα και μετά, σαν σωστός πολίτης, θα ήθελε προφανώς να ενημερωθεί για το τι τρέχει γύρω του. Θα κατέφευγε, πού αλλού; Στα συνήθη. Στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στο ραδιόφωνο. Υποθέτω σε όλα μαζί, και μάλιστα με
βουλιμία, για να καλύψει το κενό.

Πόσο χρόνο θα του δίναμε άραγε ώσπου να υποστεί κλονισμό μέγα, χοντρό εγκεφαλικό, να χάσει κοινώς τον μπούσουλα, από όσα θα άκουγε και θα έβλεπε στον αναποδογυρισμένο κόσμο στον οποίο θα είχε επιστρέψει; Μία ώρα; Δύο; Μάλλον. Μετά τις
πρώτες επαληθεύσεις, και αφού θα εξακρίβωνε ότι δεν ήταν θύμα χρονοσκευωρίας, σαν εκείνες που βλέπουμε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, πιθανότατα θα ζητούσε να τον αφήσουν μόνο του σε κάποιο δωμάτιο για καιρό. Για δυο-τρεις μήνες τουλάχιστον. Μήπως και συνέλθει. Μήπως καταφέρει να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει όσα καινούρια και πρωτότυπα τον περίμεναν στην έξοδό του από τη βαθιά σπηλιά του ύπνου του. Όσα παράδοξα, απερίγραπτα, απίστευτα, εξωφρενικά, όσα δηλαδή επιβεβαιώνουν και δίνουν νόημα σε αυτό που λέμε «ήρθαν τα πάνω κάτω».

Το πρώτο, βέβαια, αγαπημένοι μου, που θα παραξένευε τον καλό μας άνθρωπο -ας τον πούμε  Υπνολέοντα- θα ήταν η πολιτική κατάσταση. Η νέα εξουσία. Πριν γείρει στην αγκαλιά του Μορφέα, είχε αφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ με κάτι ελάχιστα παραπάνω από το 4,5% στις εκλογές του 2009, όταν σάρωνε ο τρίτος της γενιάς Παπανδρέου με 44%. Και τώρα τον βρήκε να κυβερνάει! Και να’χει νικήσει μάλιστα σε δύο συναπτές εκλογικές αναμετρήσεις και σε ένα δημοψήφισμα, όπου το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ. Εδώ θα αναζητούσε το φάντασμα του Επιμενίδη, να του εξηγήσει εκείνο το περί ψεύδους παράδοξο με τους Κρήτες.

Θα τα ’χανε, βέβαια, ο καλός άνθρωπος, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνάει με ταίρι του ένα κόμμα που τον αρχηγό του τον θυμόταν σαν ένα από τα τυπικότερα δείγματα συνωμοσιολαγνικής νηπιότητας και φαφλατάδικου σοβινισμού. Πριν όμως επιστρέψει στον εαυτό του, θα αναγνώριζε ανάμεσα στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου κάμποσους πρώην (και νυν και αεί) Πασοκτζήδες. Και στο μυαλό του θα ξεφύτρωνε ένα τραγούδι που πάντα του άρεσε, «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν…».

Μετά, ο φτερωτός Πήγασος των συνειρμών θα τον οδηγούσε στην αναζήτηση του Γεωργίου Α. Παπανδρέου. Παρότι τον θυμόταν θριαμβευτή, δεν θα τον έβρισκε στο κέντρο της σκηνής, αλλά σε κάποια άκρη,  μοναχικό επικεφαλή ενός παρεΐστικου «κινήματος». Σε μικρή απόσταση από αυτόν, μοναχικός επικεφαλής  του «κινήματος» της ακινησίας και της «βαρύνουσας σιωπής», ένας  άλλος κληρονόμος τρανού ονόματος: ο κ. Κώστας Καραμανλής. «Βρε τι αχάριστος που είναι ο κόσμος;», θα σκεφτόταν ο καλός μας ο Υπνολέων, και θα ήταν υποχρεωμένος τώρα να συμφωνήσει πάλι πως ήρθαν τα πάνω κάτω.  Ασχέτως αν οι Κατεπάνω παραμένουν Κατεπάνω και οι Υποκάτω παραμένουν Υποκάτω.

Ήρθαν, λοιπόν, τα πάνω κάτω, αγαπημένοι μου: Οι πολέμιοι της λιτότητας νομοθετούν για τη λιτότητα και γίνονται εισαγωγείς σωρείας φόρων! Οι πολέμιοι της εξάρτησης είναι η προσωποποίηση της εξάρτησης!  Οι πολέμιοι των «κατεπειγόντων», των απευθείας αναθέσεων, των προεδρικών διαταγμάτων, της απόσπασης εκπαιδευτικών σε αργόσχολα κομματικοπολιτικά γραφεία, των φωτογραφικών διατάξεων, των μεταμεσονύκτιων τροπολογιών, της διευκόλυνσης ημετέρων, της αστυνομικής βίας, της περίφρακτης Βουλής, του ετσιθελισμού και του κυνισμού, της απρογραμμάτιστης και ασχεδίαστης πολιτικής περιφέρονται ηττημένοι όπως οι Τρώες ή συμβιβάζονται, υποχωρούν, αυτοακυρώνονται εξαρχής ή σταδιακά με τις ίδιες περίπου προφάσεις που χρησιμοποιούσαν οι πολιτικοί
τους αντίπαλοι, όταν ήταν αυτοί στα πράματα. Τώρα που δεν είναι, βρήκαν κι αυτοί την ευκαιρία να φερθούν όπως ποτέ δεν φέρθηκαν…

Τώρα, οι εισαγωγείς των μνημονίων δηλώνουν σφόδρα αντιμνημονιακοί! Οι διαπλεκόμενοι, φανατικοί πολέμιοι της διαπλοκής! Οι διαβολείς κάθε απεργιακής δράσης («συντεχνίες», «ρετιρέ» κτλ.), ενθουσιώδεις υποστηρικτές κάθε απεργού! Και τι θα έκανε άραγε ο καημένος ο Υπνολέων, αγαπημένοι μου; Θαρρώ πως, καταπονημένος και
κάτω από την επήρεια του σοκ, θα αναζητούσε κάτι σταθερό να πιαστεί, κάτι οικείο.
Και θα ’βρισκε το ασάλευτο ΚΚΕ, τον Ολυμπιακό μόνιμο πρωταθλητή και την οικογενειοκρατία, προσωποποιημένη τώρα από τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτό δε το τελευταίο, σε βήμα σημειωτόν, πιστά εικονισμένο, θα τον έκανε κομμάτια. Θα τον τσάκιζε τον άνθρωπο και θα παρακαλούσε ο κατακαημένος να του κάνουν κάτι για να  ξανακοιμηθεί έως το 2070!

Τότε λέει το σενάριο ότι το χρέος θα έχει πέσει στο 104,9% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος! Και τότε επιτέλους ίσως, λέμε ίσως, να υπάρχουν «καλές ειδήσεις»…

Με αγάπη εύα