ΑΡΧΕΙΟ: «Πω, πω, πω… Αμαζόνα μου εσύ!» – ΗΧΩλόγιο

ΗΧΩΛΟΓΙΟ - 400Ο κύριος ήταν ώριμος. Τι ώριμος δηλαδή, φρούτο για μαρμελάδα, που λένε. Εκείνη ήταν νέα, όμορφη, χάρμα ιδέσθαι, ψηλή, λυγερό- κορμη, περπατούσε με έναν αέρα σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Τα σάρωνε όλα στο διάβα της! Πέρασε δίπλα του, φύσηξε και τον έκαψε. Η εγκράτεια και η σεμνότητα που του επέβαλλε η ηλικία του, πήγαν περίπατο… «Έ, ρε και να ήμουνα δέκα χρόνια νεότερος… Πω, πω, πω… Αμαζόνα μου εσύ…!»

Η… Αμαζόνα κάλπασε περήφανα καβάλα στη νιότη της και τον άφησε πίσω, να στέκει εκεί, καμπουρια- στός από το βάρος των δεκαετιών, με το μάτι θολό, την ψυχή να θέλει και το σώμα να ασθενεί, να επα- ναλαμβάνει σαν μεθυσμένος… «Αμαζόνα μου εσύ… Αμαζόνα μου εσύ… Πω, πω, πω, πω…!» Αμαζόνες! Πού τις θυμήθηκε ο ώριμος… και τι μου θύμισε κι εμένα, που έγινα αθέλητα μάρτυρας του σκηνικού, ανήμερα των ελευθερίων της πόλης.

Ποιές ήταν οι Αμαζόνες θαρρώ, αγαπημένοι μου, το γνωρίζεται λίγο πολύ όλοι, αλλά μια και ο ώριμος μου έδωσε την αφορμή, θα ήθελα να γνωρίσουμε και κάτι παραπάνω γι’ αυτές τις μυθικές γυναίκες που, πάνω από την ομορφιά και τη γενναιότητα, αυτό για το οποίο θαυμάζονταν και θαυμάζονται ήταν αναμφίβολα το αδούλωτο πνεύμα τους και το πάθος τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία.

Αυτά που ξέραμε για τις Αμαζόνες τα οφείλουμε στον Ηρόδοτο, που είχε ταξιδέψει στις παρυφές της Σκυθίας, μιας αχανούς στέπας με απροσδιόριστα σύνορα, βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί άκουσε για τον θρύλο των αήττητων γυναικών-πολεμιστριών, που αγνοούσαν οποιαδήποτε γυναικεία δουλειά αλλά ήξεραν τα πάντα για τον πόλεμο.

Φοβερές ιππεύτριες, δεξιοτέχνες στην τοξοβολία -λέγεται πως έκοβαν το ένα στήθος τους για να παραμένει σταθερό το τόξο τους καθώς κάλπαζαν στις άγριες και επιθετικές στέπες- είχαν πάρει, δίκαια ή άδικα, τον τίτλο των ανδροκτόνων. Εντούτοις, αγαπημένοι μου, στην καθημερινή ειρηνική ζωή τους, ήταν τόσο ερωτικές που ένδοξοι ήρωες όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας ταξίδεψαν στη μακρινή Σκυθία για να βρουν ταίρι.

Ο Ηρακλής βρήκε την Ιππολύτη και ο Θησέας την αδελφή της, την Αντιόπη. Κατά μία εκδοχή λέγεται ότι τις βίασαν. Εγώ το θεωρώ απίθανο. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, θα τελείωνε εδώ η καριέρα των δύο ηρώων μας.

Τα τόξα οι Αμαζόνες δεν τα είχαν για διακόσμηση και ήξεραν πού να σημαδέψουν. Οι Αμαζόνες δημιουργούσαν μια ακαταμάχητη ερωτική έλξη και εννοείται, παρά τα όσα λέγονται, πως είχαν και τα δύο τους στήθη ανέπαφα. Ο Θησέας δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την Αν- τιόπη και έγραψε στα παλιά του τα σανδάλια το βασί- λειό του στην Αθήνα. Αλλά τελικά επικράτησε η λογική. Και η όμορφη Αμαζόνα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και γέννησε ένα ωραίο αγόρι, τον Ιππόλυτο.

Και έτσι έχουμε τον πρώτο Σκυθοέλληνα πρίγκιπα που, αν δεν χανόταν τόσο νωρίς και τόσο άδικα, ίσως να είχαμε και σκυθικό πολιτισμό στην Αθήνα. Από τη γοητεία των Αμαζόνων δεν ξέφυγαν ούτε ο Αχιλλέας αλλά ούτε και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος.

Οι Αμαζόνες πολεμούσαν με την πλευρά των Τρώων και η βασίλισσά τους, η Πενθεσίλεια, ήταν ισάξια του Αχιλλέα. Και συγκρούστηκαν άγρια οι δυο τους. Και αν ο Αχιλλέας δεν ήταν άτρωτος, ίσως να τον είχαμε χάσει και ο Τρωικός Πόλεμος να είχε άλλη κατάληξη. Ο Όμηρος δεν ήξερε το δικό μας σύνθημα: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο». Στη μάχη, η Πενθεσίλεια είναι αυτή που πεθαίνει.

Και όταν ο νικητής Αχιλλέας βγάζει το κράνος της νεκρής αντιπάλου και πέφτουν τα πλούσια ξανθά μαλλιά της στους ώμους της και αναδεικνύεται η ανεπανάληπτη ομορφιά της, ο Αχιλλέας καταλαμβάνεται από ένα άγριο ερωτικό πάθος. Αλλά πια είναι αργά. Ο ζωγράφος Εξηκίας ωστόσο απαθανάτισε τη στιγμή σε ένα αγγείο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Αλλά και στη μετόπη του Παρθενώνα υπάρχει η Αμαζονομαχία, όπου γυμνοί Έλληνες πολεμούν τις Αμαζόνες, οι οποίες φορούσαν αιθέρια ρούχα. Ο Πλούταρχος, περίπου επτά αιώνες μετά τον Ηρόδοτο, αναφέρει πως ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε τον στρατό του στην τύχη του για να περάσει δεκατρείς μέρες στην αγκαλιά της Θαλεστρίδος, μιας άλλης Αμαζόνας, σε μια ειδυλλιακή γωνιά της Κασπίας Θάλασσας.

Όπως και να ’χουν τα πράγματα, ο μύθος των Αμαζόνων παρέμεινε ζωντανός στην αρχαία Ελλάδα, πέρασε στους Ρωμαίους και από κει στους δραματουργούς (Σενέκας, Ρακίνας, Σέξπιρ, χωρίς να λογαριάζουμε τον Ευριπίδη που υπήρξε ο πρώτος διδάξας).

Στις ανασκαφές που έγιναν από τη σημερινή Βουλγαρία μέχρι την ανατολική Μογγολία, δηλαδή στην περιοχή που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν Σκυθία, βρέθηκαν πολλοί τάφοι με πολεμιστές που είχαν θαφτεί με τιμές, με τα όπλα τους, καμιά φορά είχε θαφτεί δίπλα τους και το άλογό τους. Και όλοι πίστευαν πως ήταν άντρες. Αλλά το 2004, οι νεκροί άλλαξαν φύλο. Ήταν γυναίκες, όπως απέδειξε το DNA τους. Άρα ο Ηρόδοτος για μία ακόμα φορά είχε δίκιο. Μετέφερε μια ιστορική πραγματικότητα που πέρασε στον μύθο. Έπρεπε ο δυστυχής να περιμένει δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να δικαιωθεί.

Σήμερα ξέρουμε με σιγουριά πως οι Αμαζόνες υπήρξαν και μαρτυρούν την ισότητα των δύο φύλων στη βαρβαρική Σκυθία, σε μια εποχή που, ακόμα και στην κλασική Αθήνα, οι γυναίκες ήταν περιορισμένες στα οικιακά τους καθήκοντα. Η ερευνήτρια Adrienne Mayor, ψάχνοντας κεντροασιατικές και κινεζικές πηγές, μέσα από παραδόσεις, επικά ποιήματα, όλες πηγές μη ελληνικές (Καύκασος, Περσία, Αζερμπαϊτζάν), και μέσα από την εικονογραφία των αγγείων, μας παρέδωσε ακόμα και ονόματα Αμαζόνων που είχαν πολεμικά προσωνύμια όπως Σιδερένια, Σπαθοφόρα, Μη χάσεις κ.λ.π.

Αυτή η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη της ιστορικότητας των Αμαζόνων, δηλαδή γυναικών με πλήρη ισότητα φύλου, σε νομαδικές βαρβαρικές φυλές, θέτει από μόνη της ένα ερώτημα: Τι είναι πολιτισμός και τι είναι βαρβαρότητα; Και ακόμα, για να μπούμε στα χωράφια του Φρόιντ: Τι έκανε όλους αυτούς τους ωραίους Έλληνες, μυθικούς ή ιστορικούς, να πιάνονται από τον ποδόγυρο των Αμαζόνων και να μην τον αφήνουν με καμιά κυβέρνηση;

Μήπως το πάθος για την ελευθερία είναι βάρβαρο; Δηλαδή, χωρίς κανόνες; Ένα ερώτημα που πρέπει να θέσει ο καθένας μας στον εαυτό του, αγαπημένοι μου, αυτούς του χαλεπούς καιρούς που μας έλαχε να ζούμε.

Με αγάπη εύα
e v e s b i r d @ h o t m a i l . c o m

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ηχώ-συμπλήρωσε τη πράξη: *