«Είναι ηθικό το ζήτημα…» – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Στη δημόσια συζήτηση η φορτισμένη λέξη «Αποστασία» (1) είναι διαρκώς παρούσα. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης τη χρησιμοποίησε πρόσφατα για να καταγγείλει την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά, η οποία
υποδέχεται μετά βαΐων και κλάδων στη Δημοκρατική Συμπαράταξη τους βουλευτές που την κάνουν με ελαφριά πηδηματάκια από το Ποτάμι. Τη χρησιμοποίησε και Δ. Παπαδημούλης, ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για να στιγματίσει την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να τοποθετήσει στη θέση του αναπληρωτή

τομεάρχη υγείας τον Ι. Φωτήλα, που προέρχεται και αυτός από το Ποτάμι, στη θέση της
κ. Παπακώστα μετά τις δηλώσεις της κατά του Άδωνι.
Μερικοί συγκρίνουν το σημερινό φαινόμενο της… αποστασίας των βουλευτών από ένα μικρό κόμμα σε ένα μεγαλύτερο με την εκτροπή (αποστασία) που έγινε το 1965. Το 1965
μηχανισμοί, εγχώριοι και ξένοι, σε αγαστή συνεργασία, εκπόνησαν και εφάρμοσαν σχέδιο με στόχο να ανατρέψουν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και μετήλθαν όλα τα μέσα, εξαγορά, εκβιασμούς, απειλές, ταξίματα…
Σήμερα δεν υπάρχει κάτι ανάλογο ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει κάτι ανάλογο. Γιατί δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι χυδαία συναλλαγή
η απλή υπόσχεση πως ο βουλευτής που θα αλλάξει στρατόπεδο θα έχει μία θέση στις εκλογικές λίστες. Άλλωστε οι μετακινήσεις πολιτικών και πολιτευτών από το ένα κόμμα
στο άλλο δεν είναι κάτι καινούργιο. Έχουν συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και σε όλες τις παρατάξεις. Για παράδειγμα: Όταν το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στη φάση της ανόδου του, με τη γραμμή της «αμφίπλευρης διεύρυνσης» απορρόφησε στελέχη και από τη Δεξιά και από την Αριστερά (Μπούτος, Μαύρος, Γλέζος, Βαφειάδης επί Ανδρέα Παπανδρέου, Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Ανδριανόπουλος, Μάνος επί Γιώργου Παπανδρέου).
Κατά την περίοδο της πτώσης του, «τροφοδότησε» τους πάντες. Ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού του μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ, κάποια στελέχη του πήγαν στη
ΔΗΜΑΡ, άλλα στους ΑΝ.ΕΛ., ορισμένα στη Νέα Δημοκρατία…
Βέβαια, εφόσον οι βουλευτές που αναχωρούν για άλλες πολιτείες επικαλούνται διαφωνίες ιδεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα, δεν υπάρχει κάτι μεμπτό. Τώρα, αν είναι ειλικρινείς ή όχι, αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε και, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, πολύ λίγη σημασία έχει έτσι όπως έχει καταντήσει η πολιτική ζωή της χώρας. Στις μέρες μας οι
πάντες έχουν το δικαίωμα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, ακόμη και με ριζικό τρόπο.
Βέβαια υπάρχει και η χυδαία εκδοχή εκείνης της κατηγορίας των πολιτικών που είναι γυρολόγοι εκ συστήματος και αλλάζουν τα κόμματα σαν τα πουκάμισα, οπότε και μπορούμε να μιλάμε για πολιτικό «αδίκημα». Όπως και να το κάνουμε όμως, υπάρχει ένα μείζονος σημασίας ηθικό ζήτημα. Οι… αποστάτες θα έκλειναν στόματα και δεν θα ήταν ευάλωτοι στην υποψία για συναλλαγή αν, αμέσως μετά την αποχώρηση από το
κόμμα τους, παρέδιδαν ταυτόχρονα και την έδρα τους.
Μια τέτοια έντιμη συμπεριφορά θα έκανε καλό και σ’ αυτούς και στο πολιτικό σύστημα, αφού οι περισσότεροι λένε ότι αγωνίζονται ψυχή τε και σώματι για την προστασία του.
(1) Με τον όρο Αποστασία ή Ιουλιανά περιγράφεται η πολιτική κρίση στην Ελλάδα η οποία επικεντρώνεται στην παραίτηση του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου του 1965 και στον διορισμό, από τον βασιλιά Κωνσταντίνο, διαδοχικών πρωθυπουργών από το ίδιο το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου, την Ένωση Κέντρου, για να τον αντικαταστήσει. Αυτοί οι πρώην υποστηρικτές του Γεωργίου Παπανδρέου που αποσκίρτησαν από την Ένωση Κέντρου αποκαλέστηκαν αποστάτες. Η αποστασία προανήγγειλε μία παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία αποδυνάμωσε
τη μετεμφυλιακή δημόσια τάξη και τελικά οδήγησε στη Χούντα των συνταγματαρχών το 1967…