Αθανάσιος Τάσκας - 3

Ομιλία του Προέδρου της Τ.Κ. Κέλλης Αθανάσιου Τάσκα στην ημερίδα «Η Ελλάδα στον σύγχρονο κόσμο» στην Αθήνα

Την Πέμπτη 21 Ιουνίου 2018 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης η ημερίδα «Η Ελλάδα στον σύγχρονο κόσμο – Η εθνική ταυτότητα και οι προκλήσεις του 21ου αιώνα«. Την ημερίδα διοργάνωσε το ίδρυμα «Μαριάννα Βαρδινογιάννη» υπό την αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου και ανάμεσα στους ομιλητές ήταν και ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Κέλλης του Δήμου Αμυνταίου του Ν. Φλώρινας κ. Αθανάσιος Τάσκας. Διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του:

Αθανάσιος Τάσκας - 1Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κ. Νικόλαε, Πανοσιολογιότατοι, Αιδεσιμότατοι Άγιοι Πατέρες, Εκλεκτές μου κυρίες, Αξιότιμοι κύριοι,

Κα. Βαρδινογιάννη, Εξαιρετική η τιμή που μου κάνατε σήμερα και με τοποθετείτε ανάμεσα σε διακεκριμένες προσωπικότητες της Εκκλησίας, της Επιστήμης, και της Δημοσιογραφίας

Θα προσπαθήσω  και εγώ να συμβάλω στην εξαιρετικά εμπνευσμένη πρωτοβουλία και απόφασή σας να προβληματιστούμε μαζί για το μέλλον της Πατρίδας μας και των παιδιών μας να διαβουλευτούμε και να στοχαστούμε σχετικά με την επόμενη μέρα της χώρας μας, που είναι τόσο κοντά και που είναι χρέος μας να ετοιμάσουμε για αυτήν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία βρίθει από προβλήματα, με κεντρικό το γνωστό δημογραφικό, που κλυδωνίζει τις βάσεις του εθνικού μας οικοδομήματος

Η πρόσκληση και η παρουσία μου στην Ημερίδα θεωρώ είναι σημειολογική για τον:

  • συλλογικό σεβασμό όλων μας απέναντι στην Πολύτεκνη Οικογένεια, τον στυλοβάτη της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, που αποτελεί το σύμβολο της αυτοθυσίας και της υπέρβασης του εγωκεντρισμού  του ανθρώπου
  • σημειολογική για το συλλογικό σεβασμό όλων μας απέναντι σε συμπαγείς μεγάλες οικογένειες, που βοηθούν αφάνταστα στην κοινωνική συνοχή
  • απέναντι σε ανθρώπους που έχουν ταυτότητα και αρνούνται να την παραδώσουν,
  • απέναντι σε γνήσιους πατριώτες που δεν γνωρίζουν από τους χαρακτηρισμούς που τους προσάπτουν.

Θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω εικόνες όμορφες που γεννούν αισιοδοξία όχι με σκοπό να αναστρέψω μια υπάρχουσα κατάσταση αλλά για να πειστούμε πως υπάρχει και η άλλη πλευρά όχι κατ ανάγκη η αισιόδοξη, αλλά αυτή που θέλει να ζήσει και είναι μακριά τουλάχιστον από γεγονότα και καταστάσεις , χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλα είναι αγγελικά πλασμένα.

Ταυτόχρονα αυτές οι εικόνες πρέπει να μας δημιουργήσουν έναν προβληματισμό που θα μας οδηγήσουν πέρα από διαπιστώσεις, στην αναζήτηση λύσεων.

Όπως ακούσατε Είμαι αυτός που από έναν απαξιωμένο θεσμό υπηρετώ την Τ.Κ. Κέλλης τα τελευταία 12 χρόνια

Εκεί λοιπόν στην άκρη του πουθενά που θεωρούμε τιμή και όχι ποινή την κατοίκηση μας προσπαθούμε να φανούμε χρήσιμοι σε όλους αυτούς που συνειδητά μένουν και φυλούν Θερμοπύλες.

Η προσπάθεια μας είναι καθημερινή σε όλα τα επίπεδα, υγεία, πολιτισμό, αθλητισμό ,παράδοση, κ.α.

Οι στόχοι μας μικροί,

  • όπως η συγκράτηση των νέων στον τόπο τους,
  • η διαρκείς παρότρυνση να βοηθήσουμε στην κατ εξακολούθηση δη+μογραφική κατάρρευση της χώρας με κίνητρα ανάξια λόγου,
  • η διατήρηση του θεσμού της οικογένειας (επιτρέψτε μου να αναφέρω πως στο σπίτι μας το τραπέζι κάθε μέρα στρώνετε για τα 22 μέλη της οικογένειας, 4 αδέρφια, 4 νύφες και 14 παιδιά, εικόνα μοναδική πάνω από όλα τα πλούτη  του κόσμου),
  • ο εκκλησιασμός και η διατήρηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς αποτελούν την καθημερινή μας ενασχόληση

Εμείς τα σύνορα τα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι και όχι από το μάθημα της γεωγραφίας και επιμένουμε πως Ισχυρή Ελλάδα σημαίνει ισχυρά σύνορα. Παρά τις όποιες αντιδράσεις μας. Η πόλη της Φλώρινας διαχρονικά δεν έχει προσεχθεί, πόσο μάλλον τα Χωριά της, η αποψίλωση της περιοχής από κρατικές και κοινωνικές δομές συνεχίζεται επικίνδυνα

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Κέλλας ή Κέλλης  στον Νομό Φλώρινας που αποτελεί το ορεινότερο τμήμα του Δήμου Αμυνταίου με 750 μόνιμους κατοίκους μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων και τα μειονεκτήματα που κουβαλούν, εργάζονται αδιάκοπα σε καθημερινή βάση πάνω στον πρωτογενή τομέα παράγοντας μοναδικά κτηνοτροφικά προϊόντα

Η αρμονική συνύπαρξη ηλικιωμένων και νέων σε μια υπερπολύτεκνη κοινότητα, με απαιτήσεις και ενδιαφέροντα που περιστρέφονται γύρο από τις παραδόσεις, τα ήθη και έθιμα του τόπου μας, έχει δημιουργήσει προσωπικότητες και χαρακτήρες τέτοιους που μόνο αισιοδοξία σου γενούν. Σχολείο, δουλειά, συζητήσεις μεταξύ ατόμων με διαφορετική ηλικιακή διαστρωμάτωση, συμμετοχή σε μια σειρά   εντυπωσιακών σε εύρος και ποικιλομορφία εκδηλώσεων που ως στόχο έχουν να προβάλουν την τοπική μας ταυτότητα, τα έθιμα και τον πολιτισμό μας χαρακτηρίζουν την καθημερινότητα των κατοίκων, δίνοντας την εντύπωση μιας Πατρίδας από τα παλιά, μιας δημιουργικής Ελλάδας ανεπηρέαστη από τον χρόνο και τον παγκοσμιοποιημένο εξαναγκασμό.

Χάριν όλων αυτών θα μου ήταν πολύ όμορφο να μπορούσα να πω ότι ο κτηνοτρόφος και ο κάτοικος της κέλλης ευημερεί, κάτι που θα θεωρηθεί παράλογο και υπερβολικό, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν πως η Πατρίδα μας περνάει για άλλη μια φορά τον Γολγοθά της.

Αν κοιτάξουμε γύρο μας θα διαπιστώσουμε πως τα Ελληνικά χωριά ερημώνουν,

Με υπερηφάνεια μπορούμε να πούμε πως το χωριό μας κρατάει ακόμα, αλλά δεν μπορούμε να μην ανησυχούμε, δεν σημαίνει ότι όσοι επέλεξαν να μείνουν πρέπει να τους βάλουμε στο περιθώριο, τέτοιες επιλογές πρέπει να ενισχύονται με κάθε τρόπο και να τις επιβραβεύουμε.

Την δύσκολη καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν σε όλα τα επίπεδα την αντιμετωπίζουν με υπομονή, καρτερικότητα, και προσδοκία.

Εκεί σίγουρα θα βρεις ανθρώπους καλόκαρδους, φιλόξενους, ευγενικούς, τσομπάνηδες, που μαθαίνουν από μικροί να προσφέρουν εκεί που πραγματικά πονάει η πατρίδα μας:

  • στον τομέα της διατροφής αλλά
  • και στην επιβράδυνση της δημογραφικής κατάρρευσης με την ελπίδα της σωτηρίας για τη συνέχιση του έθνους μας.

Αυτό βέβαια δεν είναι αποτέλεσμα μιας ημέρας αλλά διαχρονικής επένδυσης σε αυτό που τόσο έντονα πολεμιέται  σήμερα, την Πολυτεκνία.

Αυτός ήταν και:

  • ένας από τους λόγους που μετά μανίας ζητήσαμε από την Ακαδημία Αθηνών να επιβράβευση αυτή την προσπάθεια και
  • ο δεύτερος ήταν επιτέλους να αφυπνιστούμε  κοιτάζοντας  κατάματα το  μέγα πρόβλημα αυτό της δημογραφικής μας κατάρρευσης.

Τα τελευταία χρόνια 2 φορές ως κοινότητα τιμήσαμε την πολύτεκνη μάνα, 2 εκδηλώσεις που ως σκοπό είχαν από την μια την επιβράβευσή τους και από την άλλη να υπενθυμίσουμε σε όλους πως:

  • οι ρίζες της πολυτεκνίας βρίσκονται βαθειά στην παράδοσή μας,
  • ζητώντας ταυτόχρονα να συνεχίσουν να κάνουν την υπέρβαση να δημιουργούν πολύτεκνες οικογένειες και να μην υποκύπτουν σε μια λογική προσωπικής ευμάρειας, αναδομώντας την κλίμακα των παραδοσιακών αξιών μας.

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου των παροιμιών της Παλαιάς Διαθήκης  ο σοφός συγγραφέας κάνει μια σπουδαία ερώτηση μέσου ενός ποιήματος όπου φαίνεται διάχυτα η εκτίμηση και ο θαυμασμός για τη γυναίκα.

«γυναίκα ανδρείαν τις εύρήσει? Τιμιωτέρα δε έστι λίθων πολυτελών ή τοιαύτη? Που θα βρεις ανδρεία γυναίκα ? πιο σεβαστή και πολύτιμη από τους πολυτιμότερους λίθους. Και περιγράφει την γυναίκα ως νοικοκυρά, ως πολύτεκνη μάνα και γενναία σύζυγο.

Αυτή την μάνα, αυτή την γυναίκα θα την βρεις σίγουρα στο χωριό που γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Γυναίκες που μέσα στην καρδιά τους έχουν ακόμα και σήμερα το χάρισμα του φυσικός  και θεϊκός ζην.

Δεν ήξεραν τι είναι αποφυγή τεκνογονίας, ήξεραν όμως πως όλα τα παιδιά είναι δώρα θεού, θυμάμαι την μπάμπω 90 ετών να μου λέει με περηφάνια  9 παιδιά μεγάλωσα και πήγαινα στο χωράφι μέσα στον πόλεμο και την δυστυχία, τι σας λείπει σήμερα και κάνετε μόνο    3 και 4 παιδιά η και κανένα αφού επιλέγετε και τα σκοτώνετε μέσα από τις εκτρώσεις.

Ηρωικές σκληραγωγημένες γυναίκες στέκουν όρθιες χωρίς γκρίνια και παράπονο, τις κοιτάς και σου προκαλούν δέος.

Πιστεύω πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να αντιληφθεί κάποιος τον ρόλο και την σημασία της πολύτεκνης οικογένειας σήμερα για την Πατρίδα μας.

Στην εποχή της αποξένωσης των ανθρώπων, των χαλαρών ηθών, στην εποχή που ο οικογενειακός θεσμός δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε, σας δια βεβαιώ πως εδώ στην μικρή, πολύ ορεινή αλλά δυναμική μας κοινότητα νιώθουμε πως αυτό δεν μας απασχολεί.

Συνεχίζουμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα, συνεχίζουμε να τεκνοποιούμε και να κρατάμε ψιλά το λάβαρο του οικογενειακού θεσμού χωρίς να ελέγχουμε αν όπως όφειλε η πολιτεία έδωσε η δεν έδωσε κίνητρα για την δημιουργία και διατήρησή της.

Ναι, η Πατρίδα μας έχει πολλά προβλήματα, αλλά μας χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε. Ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας, εμείς αυτό κάνουμε:

  • Είμαι χαρούμενος που καθημερινά από εκεί πάνω  με κάθε τρόπο και προς κάθε κατεύθυνση στέλνουμε μηνύματα που εδράζουν πάνω σε διαχρονικές μας αξίες.
  • Είμαι χαρούμενος γιατί αποτελούμε την εξαίρεση στον κανόνα που θέλει σήμερα τον θεσμό της οικογένειας να διέρχεται κρίση, αν το ερώτημα είναι γιατί και πως γίνεται αυτό,

η απάντηση είναι απλή, η συνειδητή πολυτεκνία έλκει την προέλευσή της από τις ορθόδοξες θρησκευτικές πεποιθήσεις μας  και σίγουρα  αποτελεί  την πιο γνήσια και  ανεξάντλητη πηγή ευτυχίας.

η λέξη διαζύγιο για εμάς είναι τελείως άγνωστη, μόνο το χέρι του νεκροθάφτη χωρίζει ένα ζευγάρι, όπως άγνωστα είναι και όλα αυτά αυτοκαταστροφικά πρότυπα που προσπαθούν μάταια κάποιοι να μας επιβάλουν.

Η οικογένεια δίκαια έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως το σχολείο της αγάπης, το σχολείο της ειρήνης, το θεμέλιο της ζωής και όσο ισχυρότερες οικογένειες έχουμε τόσο ισχυρότερο έθνος θα έχουμε, εμείς ως κοινότητα βοηθάμε σε αυτό αφού κλείνουμε μέσα μας οικογένειες πρότυπα, εκτεταμένες  φαμίλιες που κάθονται ακόμα γύρω από ένα τραπέζι προσευχόμενοι πριν από το γεύμα, φαμίλιες που βοηθούν στην κοινωνική συνοχή και αντανακλούν στον νοικοκύρη τον προκομμένο, τον τίμιο και εργατικό βιοπαλαιστή Έλληνα.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, της υψηλής τεχνολογίας και των υψηλών απαιτήσεων σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, η δημιουργία μιας τέτοιας  οικογένειας είναι κάτι περισσότερο από ηρωισμός.

Δυστυχώς οι εποχές που τα παιδιά μεγάλωναν με μπαλωμένο παντελόνι, με ένα ζευγάρι παπούτσια η καθόλου πέρασαν, είμαι παιδί πολύτεκνης οικογένειας και λέω στα παιδιά μου πως αρκετές φορές νοίκιαζα παπούτσια μικρός από φίλους για να περάσω το Πάσχα,

χαμογελούν μου λένε αυτά δεν γίνονται, έχουν δίκαιο βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου ο άκρατος καταναλωτισμός δημιουργεί  καθημερινά καινούριες ανάγκες τις οποίες εμείς ως γονείς προσπαθούμε να τις προλάβουμε για να μην λείψει τίποτα από τα παιδιά μας.

Όσα περισσότερα παιδιά τόσο περισσότερες δαπάνες που οδήγησαν σιγά- σιγά σε σημείο η εργασία της μητέρας έξω από το σπίτι να θεωρείτε απαραίτητη, προκειμένου να εξασφαλίσουμε εισόδημα τέτοιο που θα μας προσφέρει ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης.

Αυτός ο στόχος λοιπόν καθώς και άλλοι παράγοντες έφτασαν πλέον να καθορίζουν το μέγεθος της οικογένειας, ένα το πολύ δύο παιδιά λένε σήμερα τα νέα ζευγάρια.

Το αποτέλεσμα, ποιό?

Το παιδί ή τα παιδιά χάνουν τις περισσότερες ζωτικέ ώρες την μητέρα τους, ο σύζυγος συναντά μια σύντροφο κουρασμένοι και με απαιτήσεις που οδηγούν σε  συχνές    συγκρούσεις και αντεγκλήσεις. Για μένα όμως το σπουδαιότερο όλων αυτών δεν είναι οι συγκρούσεις αλλά η εξασθένηση του ρόλου της μητέρας μέσα στην οικογένεια με δραματικές συνέπειες για την ψυχοσυναισθηματική ισορροπία των ιδίων αλλά κυρίως των παιδιών τους

Πριν από καιρό πάνω στην κουβέντα μας  ρώτησα έναν γέροντα του χωριού να μου πει γιατί τα παιδιά σήμερα να διαφέρουν σε συμπεριφορά τόσο, από τα παιδιά ακόμα και τις δικής μας ηλικίας, και μου απάντησε πως όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές, ομολογώ πως ως  απάντηση μου άρεσε αλλά με οδήγησε να συμφωνήσω πως εν μέρει έχει δίκαιο γιατί οι ρυθμοί της ζωής δεν μας αφήνουν να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, έχει δίκαιο γιατί οι παραδοσιακοί παππούδες και γιαγιάδες αντί να μιλούν στα εγγόνια τους για τις ιστορικές κατακτήσεις του γένους βλέπουν τούρκικα σήριαλ..

Πιστεύω πως παρά τις τεράστιες δυσκολίες της καθημερινότητας η γυναίκα της Κέλλης έχει κάνει την επιλογή της δεν μπαίνει σε διλήμματα επενδύει σε αιώνιες αξίες, πρώτα παιδιά και μετά όλα τα άλλα.

Συνεχίζουν οι γυναίκες μας πέρα του ρόλου της καλής συντρόφου να κατέχουν αυτό που τους δώρισε η φύση προνομιακά και δεν μπορεί να το υποδύεται ισότιμα ο σύζυγος η γιαγιά η ο παππούς τον ρόλο της ΜΗΤΕΡΑΣ.

Είμαστε υπερήφανοι γιατί εδώ το τρίπτυχο Πατρίδα-Θρησκεία –Οικογένεια δεν έχει ξεθωριάσει υφίσταται ακμαίο και δυνατό.

Αν σήμερα πρέπει κανείς να στρέψει την προσοχή του και τον προβληματισμό του προς μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, αυτοί πρωτίστως είναι αυτό που μας έχει απομείνει, ο θεσμός και η αξία της οικογένειας. για Χωριά όπως το δικό μας ορεινά-φτωχικά μα γεμάτα από σύγχρονους ήρωες που αρνούνται πεισματικά   σε κόντρα των καιρών πως οι κυριότερες αξίες μας έχουν αντικατασταθεί από αξίες όπως το χρήμα και η κατανάλωση και συνεχίζουν να παραμένουν ρομαντικά και προσηλωμένα σε ιδανικά άλλων εποχών μπορεί κάποιος να διαπιστώσει πως ακόμα υπάρχει ελπίδα.

Μέσα λοιπόν από αυτή την ελπίδα  Τα τελευταία 8 χρόνια καταφέραμε και δώσαμε στην πατρίδα μας 48 αυριανούς επιστήμονες 48 παιδιά σκορπισμένα σε όλη την Ελλάδα πρεσβευτές του μικρού μας Χωριού παιδιά με ήθος και μοναδικές αξίες που απορρέουν από την παραδοσιακή ορθόδοξη πολύτεκνη οικογένεια.

Δυστυχώς γι αυτά, Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων και προκλήσεων για όλους μας.

Η Αβεβαιότητα κυριαρχεί παντού και φαίνεται,

Αν θέλουμε να λέμε πως αναγνωρίζουμε την σημαντικότητα του προβλήματος πρέπει κάτι να κάνουμε.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό λέει ο μπάρμπα Νίκος 87 ετών, στέρηση ξέρεις τι σημαίνει? Του απαντάω ναι πρόλαβα το ψωμί με την ζάχαρη και λίγες σταγόνες νερού από πάνω, αυτό που μου περιγράφεις θα ήταν χαβιάρι εκείνη την εποχή,  ποια κρίση αυτό είναι περίπατος , το 40-50 στην εποχή που τρώγαμε ποντίκια για να ζήσουμε τι θα κάνατε, ψάξτε άλλου τι φταίει. Σήμερα ο Θεός σας τα έδωσε όλα και εσείς τα σπαταλάτε, δείχνεται πως δεν σέβεστε τίποτα έχετε καβαλήσει ένα καλάμι και δεν λέτε να κατέβετε, προσέξτε ο Κύριος είναι μακρόθυμος αλλά έχει και όρια.

Σοφά λόγια από έναν γέροντα που έχει ζήσε πάρα πολλά,  με οδηγούν να Αναρωτηθούμε αν  Το πρόβλημα Πρωτίστως είναι κοινωνικό, είναι πνευματικό, είναι ηθικό, είναι πολιτικό, είναι πολιτιστικό, είναι εθνικό,
είναι πρόβλημα κατάπτωσης αξιών ή

Είναι μια μεθοδευμένη επίθεση και αλλοίωση  που δέχεται η Χώρα μας στον εθνικό της ιστό την εθνική της υπερηφάνεια την ίδια της την πολιτισμική ταυτότητα. Γνωρίζουμε όλοι μας πως η ταυτότητα του Έλληνα είναι από ανέκαθεν φορτισμένη με εθνικούς, πατριωτικούς και θρησκευτικούς χρωματισμούς τους οποίους κάποιοι συνειδητά και με σταθερό τρόπο προσπαθούν να μας αποκαθηλώσουν δεκαετίες τώρα.

Σε μεγάλο βαθμό το έχουν πετύχει αφού:

  • μας κάνανε μα μην τολμούμε να πούμε  πως είμαστε  πατριώτες γιατί είναι ξεπερασμένο και θα χαρακτηριστούμε  ως εθνικιστές, φασίστες, γραφικοί, ψεκασμένοι ακροδεξιοί, εθνικιστές
  • μας κάνανε να ντρεπόμαστε για τις θρησκευτικές μας καταβολές,να φοβόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας σε Δημόσιους  χώρους γιατί θα μας πουν θρησκόληπτους προασπιστές μιας αρχαίας πνευματικής κληρονομιάς,  σκοταδιστές, μισαλλόδοξους

τους ενοχλεί να επενδύουμε σε αξίες μοναδικές όπως φιλία , αγάπη, αλληλεγγύη, κ.α. που αποτελούσαν συνώνυμα του πολιτισμού μας. 

αν κάνεις πως μιλάς ή υπερασπίζεσαι διαχρονικές ηθικές και αξίες μπορούν εύκολα να σε χαρακτηρίσουν γραφικό. ελάτε όμως να δούμε ποιοι το πέτυχαν αυτό?

Μα φυσικά αυτοί που αυτόπροσδιορίζονται ως νεοφιλελεύθεροι τάχα μου προοδευτικοί που ως μέλημά τους έχουν το ξεπούλημα των ηθικών και εθνικών μας αξιών.

Αυτοί που   Αν δουν μια οικογένεια να τρέχει σε νυχτερινά κέντα και θεάματα αίσχους λένε  εξελιγμένη οικογένεια. Αν δουν όμως εσάς να πηγαίνετε στην εκκλησία, η αν τολμήσετε στο λεωφορείο, το τρένο να ανοίξετε την άγια γραφή θα γελάσουν και θα ειρωνευτούν.  Και εδώ αναρωτιέται κανείς μήπως η ζυγαριά μας είναι χαλασμένη και άδικη και κάνει τα κάρβουνα διαμάντια και τα διαμάντια κάρβουνο.

Η ακριτική οικογένεια της Κέλλης προσπαθεί να μείνει μακριά από όλον αυτόν τον εξαναγκασμό

Εμείς φίλες και φίλοι αντιδρούμε, με κάθε τρόπο

Στον αρχηγό του Γ.Ε.Σ. τόνισα πρόσφατα με έμφαση πως δεν είναι χάσιμο χρόνου που βρέθηκε στην Κέλλη, μας έφερε πολλά με την παρουσία  του αλλά και εμείς του επιστρέψαμε από εδώ, την διάθεση για ζωή, τον αυθορμητισμό μας, και την αταλάντευτη θέση μας σε ότι ζημιώνει την Πατρίδα μας.

1) Του τονίσαμε πως αν ρίξει μια ματιά, στην Κέλλη θα διαπιστώσει πως οι δυο θεσμοί που πολεμήθηκαν λυσσαλέα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, η Εκκλησία και η Οικογένεια. Κρατάνε ακόμα.

2) Του τονίσαμε πως επενδύουμε συνειδητά στην μεγάλη οικογένεια γιατί βλέπουμε πως η απουσία και έλλειψη της παραδοσιακής ορθόδοξης οικογένειας τώρα με την σειρά της αποδίδει στην κοινωνία ως πικρό καρπό τραυματισμένες προσωπικότητες που οδηγούνται και οδηγούν στο τέλμα.

Για να είμαστε ειλικρινής όμως κάνοντας την αυτοκριτική μας θα αναγνωρίσουμε  πως σε κάθε περίπτωση σε αυτή την κατρακύλα δεν είμαστε αμέτοχη, και αυτό γιατί χάσαμε των προορισμό μας, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο να μην εργάζεσαι και να απολαμβάνεις, να περιφρονάς την ιστορία και τον πολιτισμό σου αυτό πρέπει να αντιστραφεί,

πως?

Μα φυσικά στηρίζοντας Χωριά σαν την Κέλλη που λειτουργούν ως ζωντανά κύτταρα μιας άλλης εποχής.

Είτε το θέλουμε είτε όχι το σήμερα είναι αγκαλιά με το χθες, η γνωριμία μας με το παρελθόν , η επαφή με τις ρίζες μας αποτελεί τη βάση για το μέλλον

Ζούμε σε καιρούς απρόσωπους , σε καιρούς που χαρακτηρίζονται από το άγχος, την αστάθεια, κρίση ων αξιών , των επιφανειακών ανθρωπίνων σχέσεων και της μοναξιάς

Μέσα στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία του σήμερα η κατάργηση των συνόρων της αγοράς είναι θετική, όχι όμως  η παραβίαση και η πτώση των εσωτερικών συνόρων του αυτοπροσδιορισμού της ταυτότητας του πολιτισμού μας.

Σε αυτή την εποχή της ύλης της ταχύτητας και παραβίασης της φυσικής πορείας είναι γεγονός ότι περιφρονήσαμε , αγνοήσαμε και αμφισβητήσαμε την πολιτιστική μας παράδοση και τις αξίες της. Υποτιμήσαμε τις πνευματικές παραδόσεις και μιμηθήκαμε ξένα έθιμα με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε να απολέσουμε την ταυτότητα μας.

Επιτέλους ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, θα έρθουν δυσκολότεροι καιροί και θα φταίμε γιατί  δεν αντισταθήκαμε απέναντι στην πολιτισμική πολτοποίηση, θα φταίμε γιατί  δεν μάθαμε να διακρίνουμε το ευτελές από το αυθεντικό, το καιροσκοπικό από το ωραίοτα συμφέροντα από τις αξίες.

Καλή η παγκοσμιοποίηση λένε οι γέροντες του χωριού στέλναμε μια κάρτα στην Αυστραλία και έκανε 40 μέρες να φτάσει και τώρα στο λεπτό μια φωτογραφία σου είναι εκεί, δεν είναι όμως για εμάς, αυτοί πάνε να μας πνίξουν.

Ομολογώ πως δεν είμαι  θιασώτης της και αυτό γιατί την φαντάζομαι σαν ένα μεγάλο χωνί όπου συνθλίβονται πολιτισμοί ολόκληρη ,

δεν μπορεί να μας επιβάλλονται φαινόμενα όπως η αλλαγή του φύλου, των γάμων και της τεκνοθεσίας μεταξύ ομόφυλων, και εμείς να θεωρούμε ότι αυτό είναι πρόοδος. Δεν είναι πρόοδος ο βιολογικός εκφυλισμός του ανθρώπου αλλά κατάντια,  η υπονόμευση της πολιτισμικής και ιδεολογικής διαφορετικότητας και η επιβολή πρότυπων που οδηγούν στην ομογενοποίηση σε μια πολιτισμική ενδογαμία που μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει μας τρομάζει.

Για εμένα  ο κόσμος μοιάζει να πριονίζει ανέμελος το κλαδί στο οποίο κάθετε μοιάζει να χτυπά με γυμνά πόδια πάνω σε καρφιά.

Φίλες και φίλοι,

Οι εχθροί του ολοκληρωτισμού πάντα ήταν 2 η εκκλησία και η οικογένεια γι αυτό και προωθούν οργανώσεις, ΜΚΟ κ.α. διάφορες μορφές αποκλίνουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς υπονομεύοντας την οικογένεια τους φυσικούς νόμους και την παραδοσιακή ηθική.

Η γενιά των γονέων μας η γενιά η δική σας είναι δυστυχώς ο τελευταίος ισχυρός κρίκος όλων αυτών των ιδανικών και αξιών που σήμερα η δική μας γενιά σε πολύ μικρότερο βαθμό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει στην επόμενη γενιά, τα παιδιά μας.

Πράγματι σεβασμιότατε Άγιε Νικόλαε ως εδώ , δεν μπορούμε άλλο και οι λύσεις πρέπει να έρθουν τώρα, ας βγούμε από τον λήθαργο μας επιτέλους, δεν είναι μόνο ο οικονομικός ξεπεσμός αλλά και ο ηθικός, βλέπουμε αισχρούς, βλάσφημους των θείων, κράχτες απιστίας και αθεΐας να προσπαθούν να πλήξουν τα πάντα και δεν αντιδρούμε. Το πλοίο της Ελλάδος εξακολουθεί να κλυδωνίζεται. Μέσα είμαστε όλοι, και τέτοιες ώρες δεν μπορούμε να μένουμε αναίσθητοι και απαθείς.

Βλέποντας τριγύρω! είμαι περήφανος για το Χωριό μου,

Είμαι περήφανος γιατί οι άνθρωποι ακόμα συζητάνε, γελούν, σέβονται, ντρέπονται και προσεύχονται .

Τον άνθρωπο, λέει ο Αριστοτέλης, τον ξεχωρίζουν από το ζώων, δύο πράγματα,

«ο γέλως και η αιδώς», δηλαδή το γέλιο και η ντροπή.

Το ζωών δεν γελάει ποτέ, και δεν ντρέπεται για τίποτε.

Ο άνθρωπος όμως, που δεν γελάει ποτέ, ρέπει προς την ψυχοπάθεια όπως αυτοί που γελάνε χωρίς λόγο… Κοιτάξτε γύρω σας. Στην κοινωνία που ζούμε, Βλέπετε συχνά υγιή χαμόγελα; Πολύ σπάνιο.

Αλήθεια μόνο ο οικονομικός ξεπεσμός να φταίει?

Μήπως φταίμε και εμείς, μέσα στην άλωση των αξιών που ζούμε σήμερα και που με νέα νομοσχέδια, εισαγωγής βάλανε σκοπό να μας  αφελληνίσουν και να μας αποχριστιανοποιήσουν, να μας ξεριζώσουν ότι ιερό και όσιο έχουμε και αντί εμείς να προβάλουμε την Ταυτότητα μας να τους υπενθυμίσουμε πως είμαστε Έλληνες κοιτάμε ανέκφραστοι, χωρίς να αντιστεκόμαστε.

Η Κέλλη μιλά γι’  αυτήν την ηρωική αντίσταση. κρατάμε Θερμοπύλες και συνεχίζουμε να ζούμε Ελληνικά και Ορθόδοξα, είμαστε γραικομάνοι δεν είμαστε προσκυνημένοι. Είμαστε ¨έλληνες Μακεδόνες.

Η Μακεδονία και στο όνομα μα και στον χάρτη είναι μία και είναι Ελλάδα

Μπροστά στις σοβαρότατες, τραγικές και πρωτόγνωρες δυσχέρειες της εποχής που ζούμε, τρεις λύσεις ευρίσκονται ενώπιων μας. 

Η μία λύση είναι να κλείσουμε τα μάτια και να πούμε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Να γίνουμε στρουθοκάμηλοι. Αλλά η λύση αυτή, μοιάζει με το να επιχειρήσεις, την θεραπεία του πυρετού, σπάζοντας το θερμόμετρο.

Η άλλη λύση είναι, να συμμορφωθούμε με τον αιώνα τούτον.  Όταν όμως, είσαι αετός, δεν μπορείς να πεις: «Θα κόψω τα φτερά μου, και θα γίνω ερπετό, για να ζω κι εγώ, όπως ζουν τα ερπετά». Αλλά ο μαδημένος αετός, ο αετός χωρίς φτερά, δεν είναι καν αετός, είναι μελλοθάνατος.

Μένει μία τρίτη λύση, η χριστιανική αντίσταση.

Ναι! Αντιστεκόμαστε τιμώντας τους προγόνους μας, αντιστεκόμαστε και λέμε  «όχι» σε ότι βλάπτει τον τόπο μας.

Ευχαριστούμε τους γονείς μας που μας δίδαξαν τον σεβασμό, την αγάπη, την ταπείνωση, την αναγνώριση, την πίστη μας, τις αξίες τα ήθη και έθιμα μας, την αλληλεγγύη, και μπορούμε σήμερα  χωρίς ακρότητες και φανατισμούς, με ορθή πίστη και πειθώ, να μην δεχθούμε και να πούμε ΟΧΙ σ’ εκείνα που θέλουν να μας επιβάλλουν!
Που φθάσαμε!….. Να διεκδικούμε τα δεδομένα, τα προφανή, να διεκδικούμε τα κεκτημένα!

Ο Νεοέλληνας σήμερα πολλές φορές ντρέπεται για κάθε τι ελληνικό, αισθάνεται κόμπλεξ και μειονεξία που είναι Έλληνας, φοβούμενος μήπως τον αποκαλέσει κανείς εθνικιστή, σωβινιστή η και ρατσιστή.  Εκείνος που θέλει να θεωρείται «προοδευτικός» και «δημοκράτης», πρέπει να αγαπάει λίγο η και καθόλου την πατρίδα του.

Εμείς δεν ντρεπόμαστε, ίσα – ίσα αγαπάμε παθολογικά τον τόπο μας και την Πατρίδα, και ζητάμε από όλους επιτέλους  να ομονοήσουμε, να συνέλθουμε σύντομα, να αγκαλιάσουμε ξανά με όλη μας τη δύναμη την εθνική μας υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια, την πολιτιστική, ιστορική, εθνική και εκκλησιαστική μας ταυτότητα, ας μην περιμένουμε τίποτε καλό εάν δεν γίνουμε και πάλι γνήσιοι και αληθινοί Ορθόδοξοι Έλληνες, δεν έχουμε καμία τύχη.

Θα μου επιτρέψετε όλοι σας ως αυτονόητη πράξη καθήκοντος ενός γνήσιου έλληνα Μακεδόνα να πω μόνο αυτό:

Δεν σας κρύβω πως τα τελευταία γεγονότα έχουν αναστατώσει τον κόσμο, αρνούμαι να πιστέψω Δεν δέχομαι πως επί Ελληνικού εδάφους τα αυτονόητα υποχωρούν και δεν ισχύουν, Δυστυχώς μοιάζουμε σαν να έχουμε βάλει τον αυτόματο πιλότο.

Αθανάσιος Τάσκας - 2

Τους καλούμε να αφυπνιστούν, να αναθεωρήσουν γιατί και αυτοί είναι Έλληνες, παιδιά ηρώων προγόνων μας, και όχι ανάξιοι απόγονοι ένδοξων προγόνων μας

μην μπαίνετε στην κατηγορία αυτών που κάποτε άνοιξαν την κερκόπορτα, γίνεται ένα με τον Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Παύλο Μελά, τον Μέγα Αλέξανδρο και τόσους άλλους  κ.α. που έχουν την δύναμη ακόμα και σήμερα να εμπνεύσουν τον κόσμο

Όλοι εμείς Με θεμέλιο την παράδοση και με σεβασμό στις προγονικές μας αρχές , θα συνεχίσουμε να

μιλάμε  στα παιδιά για των Ελληνισμό και την Ελλάδα του χθες και του σήμερα, την οικογένεια, την ορθοδοξία που είναι όρος επιβίωσης και κεντρικός άξονας πολιτισμικής και κοινωνικής συνοχής. Προσπαθούμε  με κάθε κόστος να αποκαταστήσουμε  την αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας και των ευτελισμό θεμάτων με ηθικές παραμέτρους.

Με την πεποίθηση πως η ελπίδα θα νικήσει των φόβο να ευχηθούμε  ο στόχος της κάθε  Ελληνίδας και του κάθε  Έλληνα να είναι μια κοινωνία που θα ενσωματώνει όλα τα ωφέλιμα στοιχεία της νέας εποχής και θα διατηρεί τις ηθικές αξίες που τόσο έχουμε ανάγκη.

Σήμερα προσπάθησα και σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δώσατε να σας δώσω εικόνες μιας κοινότητας σχεδόν ανεπηρέαστης από την εποχή μας,  έκανα Κατάθεση ψυχής όχι δικής μου αλλά κατάθεση καρδιάς της μεγάλης οικογένειας της Κέλλης. Τούτος ο τόπος μιλά για την Ελλάδα και για την Ορθοδοξία που την μεγάλωσε και την ανέθρεψε με τα ιδανικά αυτά .

Η καρδιά της Ελλάδος χτυπά σε  χωριά σαν την  Κέλλη στα ψηλά βουνά τη Ελλάδος μας.

Κάποιοι μας πληγώνουν καθημερινά  και δεν κατανοούμε γιατί?

Αρπάζουν το σήμερα και το αύριο των παιδιών μας, κάνουν όμως το λάθος αν νομίζουν πως γονατίσαμε και παραδώσαμε την καρδιά και την ψυχή μας,

Ο έλληνας γονατίζει μόνο μπροστά στην Ελληνική ΣHMAIA.


Διαφήμιση - ΗΧΩ Φλώρινας Ramona Pizza - 2