Σσσσς σιγά… η ισότητα κοιμάται – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Αφού κατέρρευσε ο υπαρκτός κομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία προσχώρησε στη δεξιά πολιτική, πολλοί διατυπώνουν την άποψη πως σήμερα πραγματική διαφορά ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά δεν υπάρχει. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, έχει βάση αυτό το επιχείρημα. Όλοι όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ (μεταξύ αυτών και εγώ) το έκαναν με την ελπίδα να έρθει η Αριστερά στην εξουσία για να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική. Στην πράξη όμως ψήφισαν την πολιτική που εγκαινίασε ο Γ. Παπανδρέου από το Καστελόριζο και συνέχισαν οι επόμενες κυβερνήσεις.

Κοινή διαπίστωση είναι πως οι κυβερνήσεις των μνημονίων, δεξιές, σοσιαλιστικές, αριστεροδέξιες, αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία για όσο χρόνο χρειαστεί. Και αυτός ο χρόνος δεν φαίνεται να είναι σύντομος. Αν αυτό σας μοιάζει λίγο με προφητεία, δεν είναι. Στηρίζεται στο γεγονός πως δεν υπάρχουν μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο πολιτικές δυνάμεις που έχουν να προτείνουν μια εναλλακτική λύση για τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Οι άλλες που βρίσκονται εκτός κοινοβουλίου και που μπορεί να έχουν να προτείνουν κάτι, είναι διασπασμένες και δεν δείχνουν να διαθέτουν επαρκές λαϊκό έρεισμα. Τα κόμματα δεν κρίνονται από τις διακηρύξεις τους, ούτε από την προπαγάνδα τους και τις επικοινωνιακές τους ικανότητες. Μπορεί έτσι να κερδίζουν ψηφοφόρους οι οποίοι καταλαβαίνουν πολύ αργά και όταν όλα έχουν συντελεστεί, ότι έκαναν λάθος επιλογή αλλά δεν απογοητεύονται και αλλάζουν κόμμα.

Με άλλα λόγια οι πολίτες που ψηφίζουν σήμερα, το όποιο κόμμα, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ερωτεύονται τις αυταπάτες τους. Τα κόμματα κρίνονται από την πολιτική που ασκούν. Από αυτήν την άποψη ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εξετάσεις στη… Δεξιά και τις πέρασε με άριστα. Παρατηρώντας κανείς με ψυχραιμία και από μια απόσταση τα κόμματα του «κοινοβουλευτικού τόξου», βλέπει ότι μοιάζουν περισσότερο φράξιες ενός κόμματος που μαλώνουν μεταξύ τους, παρά με διαφορετικά κόμματα που έχουν μια δική τους πολιτική.

Γι αυτό και έχει πεθάνει ο πολιτικός λόγος, γι αυτό και υπάρχει έλλειψη επιχειρημάτων που εξαφανίζει την πολιτική σκέψη. Αυτό διώχνει τους πολίτες από την πολιτική και τους οδηγεί στην αποχή. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Ο ανύπαρκτος πολιτικός λόγος, χωρίς περιεχόμενο και αξία, μπορεί να οδηγήσει σε παράλογα πολιτικά φαινόμενα, που σε τελική ανάλυση ίσως ευνοήσουν την άκρα Δεξιά και τον φασισμό.

Εντούτοις, η διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, όπως μας το έχει κάνει ξεκάθαρο η ιστορία, είναι υπαρκτή, πέρα από τις ιδεολογικές αναφορές. Με λόγια απλά και για να σταθούμε στο πιο βασικό γιατί υπάρχουν και εκατοντάδες άλλες αποχρώσεις καθόλου ασήμαντες: αριστερά σημαίνει κοινωνία, δεξιά σημαίνει κέρδος για το κεφάλαιο. Υπάρχει μια μελέτη που έκανε ο ΟΗΕ πάνω στο πόσο θα στοίχιζε η εξάλειψη της φτώχιας σε όλο τον πλανήτη, έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγή τροφίμων, χωρίς να εξαντληθούν οι γήινοι και οι υδάτινοι πόροι, και να αποτραπεί η επερχόμενη περιβαλλοντική καταστροφή. Το κόστος θα ανερχόταν σε 1,9 τρισ. δολάρια ετησίως.

Γιατί, λοιπόν, δεν κάνουν ένα τέτοιο ταμείο; Μόνο οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ υπερβαίνουν κατά πολύ αυτό το ποσό. Με απλά μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας πρέπει να καταλάβουμε πως η φτώχεια είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού. Τη χρειάζεται τη φτώχια ο καπιταλισμός για να μεγαλώνει το κέρδος που δεν έχει όρια. Τα golden boys στις ΗΠΑ έχουν «μεροκάματο» 100.000 δολάρια. Μια διανυκτέρευση στο ιδιόκτητο νησί του Μπράνσον (ιδιοκτήτη της Virgin), που το έχει μετατρέψει σε ξενοδοχείο, στοιχίζει 80.000 δολάρια.

Και αυτοί οι άνθρωποι είναι που κυβερνούν. Αυτοί είναι που έχουν επιβάλει τους  νόμους τους. Αυτοί είναι που έχουν διαμορφώσει τη θεωρία του οικονομικού φιλελευθερισμού. Και τώρα με το φαινόμενο Τραμπ, βλέπουμε τους ίδιους τους δισεκατομμυριούχους να παίρνουν και την πολιτική εξουσία. Έτσι, δεν αποκλείεται αύριο να δούμε τον κ. Μαρινάκη, μετά βαίων και κλάδων να παίρνει στα χέρια του την πρωθυπουργία της χώρας. Θα είναι στο πνεύμα των καιρών. Αλλά αν δούμε αυτά τα φαινόμενα με τη δυναμική της Ιστορίας, καμιά εξουσία δεν είναι σταθερή, όταν στηρίζεται σε τόσο μεγάλες ανισότητες.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η ισότητα, δεν φαίνεται ακόμα να είναι έτοιμη να διεκδικήσει και πολλά πράγματα…