«Συντομοτέρα πάσης άλλης οδού η αλήθεια» – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Σύμφωνα με τον Ουρουγουανό λογοτέχνη Εντουάρντο Γκαλεάνο, στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Γουινέας – Μπισάου και του Πράσινου Ακρωτηρίου από την Πορτογαλία, ο επαναστάτης ηγέτης Αμιλκάρ Καμπράλ, φέρεται να είπε: «Πρέπει
να ακούμε τον κόσμο, να μαθαίνουμε από τον κόσμο. Μην κρύβετε τίποτα από τον λαό. Μη λέτε ψέματα: να τα καταγγέλλετε. Μη βάζετε μάσκες στις δυσκολίες, στα σφάλματα, στις ήττες. Μην τραγουδάτε εύκολες νίκες!»

Συχνά πυκνά, ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στους υπουργούς του -και εμμέσως στον ελληνικό λαό- λέει ότι «θεμελιώδης στόχος της κυβέρνησης είναι να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και να τελειώσει οριστικά η περίοδος της ταπεινωτικής επιτροπείας.» Το σχέδιό του, όπως είπε ο ίδιος, προεξοφλώντας τη νίκη του στις επόμενες εκλογές, «έχει ορίζοντα εξαετίας». Το πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το σχέδιο θα φανεί στα επόμενα χρόνια. Και το λέμε αυτό διότι , σύμφωνα με όσα λένε δεκάδες προοδευτικοί και έγκριτοι οικονομολόγοι, το θέμα του χρέους δεν υπάρχει περίπτωση να λυθεί εάν δεν υπάρξει μια γενναία διαγραφή μεγάλου μέρους του.

Οι εξισώσεις και τα λογιστικά παιχνίδια με «τα επιτόκια», «τις ωριμάνσεις» και «τις επιμηκύνσεις» δεν είναι παρά ταχυδακτυλουργικά κόλπα με σκοπό να χάνεται από τα μάτια μας το κεντρικό πρόβλημα, που είναι το εξής: Το δυσβάσταχτο άγος της αποπληρωμής του χρέους υποθηκεύει για δεκαετίες το μέλλον της χώρας και υπονομεύει την προοπτική της νέας γενιάς.

Είναι γνωστό σε όλους –και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας το διαπίστωσε με πολύ πικρό τρόπο το καλοκαίρι του 2015– ότι, όταν ένα κράτος συνεχίζει να εξαρτάται οικονομικά, θα συνεχίζει να εξαρτάται και πολιτικά από εκείνα τα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά
κέντρα που θεωρούν ότι ο σημερινός κόσμος, ως έχει, είναι ο καλύτερος δυνατός. Όμως οι όποιοι στόχοι, για να πετύχουν, δεν αρκεί ο σχεδιασμός, όσο καλός κι αν είναι αυτός. Όπως έλεγε ο Καμπράλ, «Οι ιδέες δεν ζούνε μόνο στο κεφάλι μας. Ζούνε επίσης στην ψυχή, την καρδιά, το στομάχι και σε όλα τα άλλα!»

Και πρόσθετε ότι χρειάζεται «να ακούμε τον κόσμο, να μαθαίνουμε από τον κόσμο». Αυτό, αυτή η κυβέρνηση (και όλες οι προηγούμενες) δείχνει να μην το καλοθυμάται.
Πρόσφατα, ο πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι «υπήρξαν ήττες», αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Σήμερα ο πολύς κόσμος, αυτός που στενάζει από τα μνημονιακά μέτρα, μιλά, φωνάζει, κραυγάζει, χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα…

Από την άλλη μεριά, έχουμε τη «σιωπηλή μειοψηφία» εκείνων που δεν άγγιξε και δεν αγγίζει η κρίση, οι οποίοι… «πάνε σαν άλλοτε». Όποιος κυκλοφορεί και έχει μάτια για να δει, βλέπει ότι η χλιδή, η φοροδιαφυγή, το μαύρο χρήμα, η προκλητική κατανάλωση και η «μεγάλη ζωή» συνεχίζονται και μάλιστα κάποια στρώματα δείχνουν, αφού ξεπέρασαν τον πρώτο φόβο (της πρώτη φορά Αριστεράς) να έχουν επανέλθει στους… “κανονικούς” ρυθμούς τους.

Ο διάλογος για το μέλλον της χώρας δεν αφορά το κόμμα, τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό. Αφορά την κοινωνία σαν σύνολο και η κυβέρνηση οφείλει να τον οργανώσει και να ακούσει στα σοβαρά όσους βυθίζονται καθημερινά όλο και περισσότερο στην απόγνωση. Όχι μόνο δεν πρέπει να «τραγουδά εύκολες νίκες και να βάζει μάσκα στα σφάλματα και στις ήττες», αλλά, αντίθετα, πρέπει να ακολουθήσει τον στίχο του ποιητή Γιάννη Πατίλη: «Συντομοτέρα πάσης άλλης οδού, η αλήθεια!» Μπορεί να το κάνει αυτό; Αν ναι, τότε ίσως υπάρχει ακόμα ελπίς.