ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΩΤΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΛΩΡΙΝΑΣ «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

(Από την Αλεξάνδρα Λιώτση)

Η σχέση αυτή ξεκινάει σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυση του Φ.Σ.Φ. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (Ιούνιος 1941)

Όταν ο Δ.Λιώτσης τον Αύγουστο του 1941 μαθαίνει την ίδρυση του Συλλόγου κι ενώ νοσηλεύονταν ακόμη μετά τον τραυματισμό του (στα μάτια)  στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός της Αθήνας, αποφασίζει όντας ανάπηρος  του  ελληνοαλβανικού πολέμου (Κλεισούρα 16 Γενάρη 1941) να πάει στη Φλώρινα. Αμέσως δημιουργεί εκεί την πρώτη παιδική Χορωδία, ώστε να συμμετέχει κι αυτός στον σκοπό του Συλλόγου, που ήταν η πολιτιστική αντίσταση ενάντια στην τριπλή κατοχή των Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων.

δημητρης λιώτσης έφεδρος

Με την παιδική αυτή χορωδία στην οποία είχαν συγκεντρωθεί 100 περίπου παιδιά, έδωσε αρκετές συναυλίες, τονώνοντας το ηθικό των συμπολιτών του και πείθοντας και αυτός τους Γερμανούς κατακτητές ότι στη Φλώρινα επικρατούσε το ελληνικό στοιχείο και όχι το βουλγαρικό, όπως ισχυρίζονταν οι Βούλγαροι.

Δυστυχώς όμως σταμάτησε η δραστηριότητα του Συλλόγου το 1943 , όταν οι Γερμανοί κρέμασαν τον μαέστρο του Θ.Θωμαϊδη μαζί με άλλους 14 Φλωρινιώτες.

Ο Δ.Λιώτσης επέστρεψε στην Αθήνα, όπου σπούδασε μουσική στο Εθνικό Ωδείο και κλασικό τραγούδι στη Βιέννη (1949-1952)  με κρατική υποτροφία του υπουργείου Εθνικής Αμύνης.  Ως συνοδό του πήρε την αδερφή του Λίτσα Λιώτση, η οποία σπούδασε επίσης κλασικό τραγούδι και όπερα στη μουσική Ακαδημία της Βιέννης και μετά την αποφοίτηση της έκανε σημαντική καριέρα σε διάφορα μουσικά θέατρα.

Επιστρέφοντας από τη Βιέννη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου άρχισε να δίνει ρεσιτάλ κλασικού τραγουδιού σε διάφορες αίθουσες της Αθήνας και στον ραδιοφωνικό σταθμό της ΥΕΝΕΔ, στην αρχή στη γερμανική γλώσσα και αργότερα στην ελληνική (περισσότερες λεπτομέρειες στο βιογραφικό του).

Το 1969 έδωσε για πρώτη φορά ρεσιτάλ στο Πολιτιστικό Κέντρο της Φλώρινας, όπου στεγάζονταν ο Φ.Σ.Φ. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ. Στο πιάνο τον συνόδευσε ο γνωστός πιανίστας Γιάννης Παπαδόπουλος.

Το 1971 τραγούδησε ξανά στην ίδια αίθουσα κι από τότε συνδέθηκε ιδεολογικά και συναισθηματικά με τον Σύλλογο και έρχονταν σχεδόν κάθε χρόνο στη Φλώρινα για να τραγουδήσει ειδικά για τον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ». Μετά το τέλος των εμφανίσεων του, δεν παρέλειπε να τονίζει ότι ο Α. είναι σπουδαίος για την Φλώρινα κι ότι έπρεπε να στηρίζεται από όλους. Το σλόγκαν του ήταν:  «όλα για τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ είναι λίγα».

λιωτσης φλωρινα χορωδια

Έτσι άρχισε να κάνει διάφορες δωρεές στο Σύλλογο ( 3 πιάνα, μεγάλη οργανοθήκη-έπιπλο με διάφορα όργανα, βιολιά, βιολοντσέλο, Κόντραμπάσο, 10 κιθάρες κ.α.)  Στη συνέχεια έδωσε διάφορα χρηματικά ποσά για την ενίσχυση του Συλλόγου και τα επόμενα χρόνια μεγάλα ποσά για την ανέγερση του κτιρίου.

Αλλά αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό, είναι η συμβολή του στην παραχώρηση του οικοπέδου από τον Δήμο στον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ» για να κτισθεί το κτίριο. Και έγινε ως εξής:

Όταν στο τέλος ενός ρεσιτάλ του Δημήτρη Λιώτση (το 1972) ήρθε να τον συγχαρεί ο Δήμαρχος κ. Γιάννης Αργυρόπουλος, ο Δ.Λ. άδραξε την ευκαιρία και του ζήτησε να παραχωρήσει το οικόπεδο στον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ» το οποίο είχε δώσει ο Δήμος και παλαιότερα, αλλά επειδή δεν το έκτιζε στα χρονικά όρια που είχαν οριστεί, το έπαιρνε πίσω. Η απάντηση του κ.Αργυρόπουλου στην παράκληση του Δ.Λ. ήταν η εξής:  «Το έχουμε δώσει κ. Λιώτση στον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ» 8 φορές και δεν το αξιοποιεί». Τότε ο Δ.Λ. του είπε ας το δώσει άλλη μια φορά και θα το χρηματοδοτήσει ο ίδιος για να κτισθεί.

Για του λόγου το αληθές υπάρχει έγγραφη βεβαίωση του κ. Αργυρόπουλου  η οποία επισυνάπτεται (φωτοτυπία) στην πίσω λευκή σελίδα.

Έτσι δόθηκε το οικόπεδο από τον Δήμο στον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ» και στη συνέχεια άρχισε το κτίσιμο του κτιρίου που στεγάζεται σήμερα ο Σύλλογος. Εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι χωρίς το οικόπεδο και χωρίς την κύρια χρηματοδότηση του Δ.Λ. δεν θα μπορούσε να έχει κτισθεί το ιδιόκτητο κτίριο του Α. Βεβαίως υπήρχαν και άλλοι δωρητές με κυριότερο τον Αρχιμανδρίτη Παπαχριστίδη αλλά τα χρήματα δεν ήταν αρκετά για την ανέγερση του κτιρίου.

Ο Δημήτρης Λιώτσης έδωσε συνολικά γύρω στα 5.000.000 δρχ. και μάλιστα χωρίς να ζητήσει καμιά απόδειξη, τόσο άδολη ήταν η προσφορά του. Παρ’όλ’αυτά, υπάρχουν στο αρχείο του ζεύγους Λιώτση δυο μόνο αποδείξεις των 500.000 δρχ., τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1982 κι ακόμα υπάρχουν οι τοπικές εφημερίδες που ανέφεραν τις εκάστοτε οικονομικές προσφορές του. Κι αυτό επειδή  είχε ανεβάσει τον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ». σε υψηλό βάθρο. Πίστευε πάντα πως λειτουργεί  όπως τότε το 1941 κατά την ίδρυση του, με την ίδια σπουδαία ιδεολογία. ‘Αλλωστε συνέβαλε σ’αυτό και η αναπηρία του κι ακόμα, το ότι ζούσε στην Αθήνα και δεν είχε επαφή με τα τεκταινόμενα στη Φλώρινα..

Τελικά, στα εγκαίνια του κτιρίου που έγιναν τον Οκτώβριο του 1983,ο Δήμαρχος Νίκος Χάσος  απένειμε στον Δ.Λ. χρυσό μετάλλιο.

Εδώ τελειώνει η πρώτη περίοδος της σχέσης του με τον Φ.Σ.Φ. «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ», πριν εγκατασταθούν με τη σύζυγο του στη Φλώρινα, για να προσφέρει και προσωπικά στον Σύλλογο και ειδικά στα παιδιά της Φλώρινας τις υπηρεσίες του, ιδρύοντας πάλι μια παιδική χορωδία μέσα στο ολοκαίνουριο κτίριο του «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ».

Δεν είναι γνωστό αν στα αρχεία του Συλλόγου αναφέρονται λεπτομερώς όλες οι προσφορές του Δ.Λ., αλλά στο αρχείο του ζεύγους Λιώτση υπάρχουν ως εξής:

1970-1971= τρία πιάνα και 300.000 δρχ. (αναφέρεται στα αρχεία του Α. με αριθ.251-384/18/10/1972)

1972= 600.000 δρχ. και   μια μεγάλη οργανοθήκη-έπιπλο με 2 βιολιά, 2 βιολοντσέλα, 1 κόντραμπάσο κ.α.

1982= 1.000.000 δρχ.

1983= 3.000.000 δρχ. και 10 κιθάρες (στα εγκαίνια)