Με γεια το καινούργιο κοστούμι… – ΗΧΩλόγιο

Το έλεγα, αγαπημένοι μου, πως η περίπτωση της αποφυλάκισης Τσοχατζόπουλου θα φέρει ανέλπιστες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό. Τον είδα προχθές τον πρώην υπουργό, το διαχρονικό πλέον σύμβολο της Μεταπολίτευσης, και μα την αλήθεια δεν μου φάνηκε καθόλου καταβεβλημένος από την πεντάχρονη παραμονή του στη vip πτέρυγα των φυλακών και τις μύριες όσες κακουχίες που ακούγαμε από τα ΜΜΕ ότι βίωσε όντας έγκλειστος. Το αντίθετο μάλιστα!

Δεν πέρασε πολύς χρόνος από την αποφυλάκισή του και ξεκίνησε φορτσάτος εμφανίσεις σε διάφορες «πίστες». Γεγονός που μας κάνει να περιμένουμε πολλά και στο μέλλον από τον λαλίστατο Άκη. Μη πάει ο νους σας ότι θα βγάλει στη φόρα και θα εκθέσει τίποτα πρόσωπα και καταστάσεις. Μπα, έχουν ληφθεί ασφαλή μέτρα γι’αυτό. Όμως είναι έτοιμος να γίνει περισσότερο «αποκαλυπτικός» με την πολιτική και ιδεολογική του «διαλεκτική» μπροστά σε ένα κοινό που έχει νοσταλγήσει το παλιό «κλέφτικο τραγούδι» του πετυχημένου ΠΑΣΟΚ. Τότε που η μία επιτυχία ξεπερ νούσε γρήγορα την άλλη και δεν υπήρχαν οι ταπεινώσεις που υφίσταται σήμερα η Αριστερά.

Να μου το θυμηθείτε: Πολύ σύντομα, ο Άκης θα ανεβάσει στροφές και θα αναζητήσει περισσότερες ευκαιρίες προκειμένου να κρατηθεί στην επικαιρότητα. Ελάτε στη θέση του, αγαπημένοι μου. Πώς μπορεί να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του κάποιος που βίωσε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική Ελλάδα από θέση ισχύος στην εξουσία; Τι να κάνει ένας άνδρας του βεληνεκούς του Άκη; Να περάσει τον χρόνο του γράφοντας τα απομνημονεύματά του ή να παίξει τον ρόλο του σοφού μέντορα, έναν ρόλο που τόσο έχει αγαπήσει; Εν αναμονή εξελίξεων λοιπόν.

Για να αποδειχθεί ότι όσοι ήθελαν τον Άκη να πεθαίνει στη φυλακή, δεν είχαν φανταστεί πόσο χρήσιμος είναι έξω. Δεν είχαν την «καλλιτεχνική ευαισθησία» να απολαύσουν τα δρώμενα των νέων του εμφανίσεων…

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρά τώρα, αγαπημένοι μου. Το έχω ξαναγράψει, θαρρώ στο σημείωμά μου που ακολούθησε τη συνέντευξη του Κωνσταντίνου Σημίτη: Η ντροπή, η τσίπα όπως την έλεγε ο πατέρας μου, είναι το πιο περίεργο συναίσθημα. Τη νιώθει αυτός που δεν πρέπει να τη νιώθει και δεν τη νιώθει αυτός που πρέπει να τη νιώθει.

Παρακολούθησα για λίγα λεπτά τη συνέντευξη του Άκη στον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ. Πόσο άντεξα; Δύο, τρία λεπτά; Όσο κράτησε η έκπληξή μου, όσο δηλαδή να συνειδητοποιήσω τι βλέπω. Γιατί δεν άντεξα παραπάνω; Γιατί με έπνιξε η ντροπή. Ναι, ναι, ντράπηκα για μένα, σαν τηλεθεάτρια. Ντράπηκα για όλους εμάς, σαν πολίτες. Ντράπηκα για το έγκλημα που συντελείται στα χρόνια μας, με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Ντράπηκα που έχουν γίνει όλα ένα: σάλα-τραπεζαρία όλα ίσιωμα.

Μα θα μου πείτε, η δημοσιογραφία είναι ιερό λειτούργημα. Ο δημοσιογράφος πρέπει να αντέχει να συνομιλεί με τον οποιονδήποτε. Όποιος και να είναι αυτός. Ό,τι και να έχει κάνει. Εντάξει, θα ήθελα, αν ήταν δυνατόν, να πάρω συνέντευξη και από τον Χίτλερ ακόμα. Τώρα όμως! Όχι τότε. Γιατί τότε, τι θα είχε να μου προσφέρει το ξεψάχνισμά του, αν για κάθε του λέξη, θα είχε η ψυχή μου να αντιτάξει το αποτέλεσμα του εγκλήματός του;

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος είναι η απεικόνιση της υπεροψίας, της απληστίας, του θράσους, της ξεδιαντροπιάς, της μη αίσθησης των πραγμάτων. Είναι η ίδια η αποτυχία μας ως πολιτικό σύστημα αλλά και η αποτυχία μας ως ψηφοφόροι. Είναι η επιπολαιότητά μας, η σιχαμένη μας ελαφράδα, ο απύθμενος δοσιλογισμός μας, η
αναξιοπρεπής συμμετοχή μας στο «αλισβερίσι», η ανοχή στη διαφθορά, ο ωχαδελφισμός.

Ο Άκης είναι project πάνω στο ρουσφέτι που λιώνει αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Είναι η διαδρομή της χώρας μας προς το χάος. Είναι ο Άκης και όλοι οι σύντροφοί του μαζί, όσοι τη σκαπούλαραν (και δεν είναι λίγοι), που έχουν το θράσος να αναζητούν καράβι για να κάνουν ακόμα και νέο κύκλο διακυβέρνησης για να σώσουν τα σαρκία τους. Είναι το απόλυτο ξεφτιλίκι «μας», γιατί ακτινοβολούν την κοντή μας μνήμη. Είναι το μάθημα που δεν πήραμε.

Πόσα ακόμα έχει να μας πει ο κάθε Τσοχατζόπουλος; Δεν τα ξέρουμε όλα; Δεν γνωρίζουμε, κι ας μη γνωρίζουμε τα πάντα, στην κάθε τους λεπτομέρεια; Δεν είναι θηριωδώς ανεύθυνο να του δίνουμε ακόμα τον λόγο; Δεν είναι πιο επικίνδυνο και από επικίνδυνο; Μελετήστε τον στην πολυθρόνα του, να του φτιάχνουν την «εικόνα» του και να μας τον πλασάρουν ξανά.

Δεν είναι πια κρατούμενος, δεν είναι φυλακισμένος στον Κορυδαλλό, δεν είναι όπως καταντάει ο άνθρωπος μετά από μια τέτοια ντροπιαστική δοκιμασία, δεν είναι το έγκλημα και η τιμωρία. Ακόμα χειρότερα, δεν είναι φυλακισμένος στην προσωπική του φυλακή, όπως θα έπρεπε να είναι ένας άνθρωπος με συνείδηση και τσίπα. Τον αποφυλακίζουμε κοινή συναινέσει, ακόμα μια φορά. Τον απελευθερώνουμε. Ένας ακόμα πολιτικός τηλεοπτικός αστέρας, ανάμεσα σε πολιτικούς τηλεοπτικούς «αστέρες». Ένας ακόμα που του δίνεται το δικαίωμα να μιλάει και να μας προσφέρει τροφή κακής ποιότητας.

Ανακατεύεται το στομάχι μου όταν σκέφτομαι πως υπάρχει περίπτωση να ρωτήσει ένα παιδί τον γονιό του, «Μπαμπά, ποιος είναι αυτός που μιλάει στην τηλεόραση;». «Ένας χαμένος, ένας απατεώνας, μωρέ!». Αυτό το βαριεστημένο, καταδυναστευτικό «μωρέ!», ενισχύει η συνέντευξη. Κάποτε, αγαπημένοι μου, όχι πολύ παλιά, οι απατεώνες έψαχναν τρύπα για να κρυφτούν. Τώρα δίνουν συνεντεύξεις σε εκπομπές πανελλαδικής εμβέλειας. Ενώ το αίμα βράζει στους δρόμους…

Με αγάπη εύα

Σσσσς σιγά… η ισότητα κοιμάται – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Αφού κατέρρευσε ο υπαρκτός κομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία προσχώρησε στη δεξιά πολιτική, πολλοί διατυπώνουν την άποψη πως σήμερα πραγματική διαφορά ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά δεν υπάρχει. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, έχει βάση αυτό το επιχείρημα. Όλοι όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ (μεταξύ αυτών και εγώ) το έκαναν με την ελπίδα να έρθει η Αριστερά στην εξουσία για να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική. Στην πράξη όμως ψήφισαν την πολιτική που εγκαινίασε ο Γ. Παπανδρέου από το Καστελόριζο και συνέχισαν οι επόμενες κυβερνήσεις.

Κοινή διαπίστωση είναι πως οι κυβερνήσεις των μνημονίων, δεξιές, σοσιαλιστικές, αριστεροδέξιες, αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία για όσο χρόνο χρειαστεί. Και αυτός ο χρόνος δεν φαίνεται να είναι σύντομος. Αν αυτό σας μοιάζει λίγο με προφητεία, δεν είναι. Στηρίζεται στο γεγονός πως δεν υπάρχουν μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο πολιτικές δυνάμεις που έχουν να προτείνουν μια εναλλακτική λύση για τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Read More

«Μια βουτιά στη… μυθολογία» – ΗΧΩλόγιο

Τι σας έρχεται στο νου, αγαπημένοι μου, όταν ακούτε το όνομα Τειρεσίας; Σφραγισμένες επιταγές, απλήρωτες συναλλαγματικές, απλήρωτες πιστωτικές κάρτες, δάνεια, πλειστηριασμοί, κατασχέσεις, πτωχεύσεις και άλλα τέτοια ωραία πραγματάκια και μια λίστα, μαύρη, κατάμαυρη με ονόματα ανθρώπων που είναι όμηροι… τραπεζών. Ναι, αυτός είναι για τους περισσότερους ο Τειρεσίας, σήμερα.

Τι ήταν όμως ο Τειρεσίας πριν γίνει… σύμβολο τραπεζικού ελέγχου και πόλος έλξης βίαιων επιθέσεων; Για να το μάθουμε ας κάνουμε μια βουτιά στα βάθη της μυθολογίας μας, μιας και η κρίση δεν μας επιτρέπει να κάνουμε τις βουτιές μας σε κάποια καταγάλανη ελληνική παραλία. Ο Τειρεσίας λοιπόν, αγαπημένοι μου, ήταν απόγονος του Σπαρτού Ουδαίου, που ήταν ένας από τους πέντε πρώτους υπηκόους του Κάδμου στην Καδμεία. Από το… βιογραφικό του καταλαβαίνει κανείς πως είχε περάσει των παθών του τον τάραχο από τους θεούς, γι’ αυτό φαίνεται ότι αποφάσισε να πάρει εκδίκηση.

Read More

Μήπως η τύφλωση είναι μόνιμη; – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Θυμήθηκα τον Τζέιμς Μπάλαρντ, αυτόν τον ποιητή των λογοτεχνικών εικόνων και των ψυχαναλυτικών τοπίων, όταν, κλεισμένος στο διαμέρισμά μου σαν τον ποντικό στη φάκα, βίωνα τα αποτελέσματα του καύσωνα. Τα δελτία ειδήσεων μετέδιδαν νέα για το ακραίο κύμα καύσωνα που πλήττει το βόρειο ημισφαίριο: «Προβλήματα στη συγκομιδή σιτηρών στην Κίνα, θανατηφόρες πυρκαγιές στην Πορτογαλία και στη ρωσική Άπω Ανατολή, ακυρώσεις εκατοντάδων πτήσεων στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, στο Σάρεϊ της Βρετανίας έλιωσε η άσφαλτος. Στην Ελλάδα το θερμόμετρο έδειξε 42 βαθμούς».

Με τρόπο προφητικό, ήδη από το 1962 ο Τζέιμς Μπάλαρντ περιέγραφε στο βιβλίο του «Η πλημμύρα» το αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής: «Παντού στον κόσμο οι μέσες θερμοκρασίες άρχισαν να ανεβαίνουν μερικούς βαθμούς κάθε χρόνο. Το μεγαλύτερο τμήμα των τροπικών περιοχών έγινε γρήγορα ακατοίκητο και ολόκληροι πληθυσμοί μετανάστευσαν βορειότερα ή νοτιότερα, προσπαθώντας να γλιτώσουν από θερμοκρασίες 55 ή 60 βαθμών C. Οι άλλοτε εύκρατες περιοχές έγιναν τροπικές…».

Read More

«Κοινωνίες άρρωστες από πρόοδο…» – ΗΧΩλόγιο

Την περίοδο του Διαφωτισμού, αγαπημένοι μου, ένας από τους εθνοπατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο οποίος ήταν και οπαδός της επιστήμης και της προόδου, έκανε την εξής προφητεία: “Δεν είναι μακριά η εποχή κατά την οποία όλες οι αρρώστιες θα είναι προγνώσιμες και θεραπεύσιμες με τα μέσα της ιατρικής, τη δε διάρκεια της ζωής μας θα την ορίζει ο καθένας κατά βούληση.”

Τελικά, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο αμερικανός Πρόεδρος έκανε λάθος μέγα. Η ιστορική, η φυσική και η κοινωνική εξέλιξη, καθόλου δεν επιβεβαίωσαν αυτήν του την αισιοδοξία. Δυστυχώς, η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και του ανθρώπου με την κοινωνία αποδείχτηκε πολύ πιο περίπλοκη απ’ ότι πίστευε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και όλοι οι θεωρητικοί, οι πολιτικοί και οι επιστήμονες που ζούσαν σε μια εποχή άμετρης εμπιστοσύνης στην πρόοδο και την ευθύγραμμη κίνηση της Ιστορίας.

Read More

Βυζαντινό σύμβολο Μ.Κωσταντίνου - Χ Ρ

«Συναξάρια και Ιστορία…» – ΗΧΩλόγιο

Η είδηση από τις εφημερίδες: «Σε αντίθεση με τη μεγαλειώδη υποδοχή που της έγινε και ήταν αντίστοιχη με αυτήν που αποδίδεται σε αρχηγό κράτους, ταπεινά αυτή τη φορά, το ιερό σκήνωμα της Αγίας Ισαποστόλου Ελένης μαζί με το Τίμιο Ξύλο επέστρεψε την περασμένη Παρασκευή στη Βενετία. Τα δύο αυτά ιερά θησαυρίσματα της Ορθοδοξίας παρέμειναν στο ναό της Αγίας Βαρβάρας στον ομώνυμο Δήμο από τις 14 Μαΐου μέχρι τις 15 Ιουνίου. Κοντά στο εκατομμύριο υπολογίζονται οι πιστοί που προσήλθαν στο ναό από διάφορα σημεία της Ελλάδας και του εξωτερικού για να προσκυνήσουν. Το σκήνωμα της μητέρας του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου βγήκε για πρώτη φορά από το ναό της Αγίας Ελένης, στο ομώνυμο νησί της Βενετίας, ύστερα από 1.700 χρόνια, κι επισκέφθηκε την Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία. Κατά την παραμονή του σκηνώματος εδώ, η Αγία Ελένη στέφθηκε για δεύτερη φορά αυτοκράτειρα με ορθόδοξο αυτοκρατορικό στέμμα. Τη στέψη έκανε ο Επίσκοπος Φαναρίου και γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Αγαθάγγελος.»

Τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, αγαπημένοι μου, μετά τον θάνατό τους, η εκκλησία τιμητικά τους αποκαλεί
Ισαποστόλους. Άλλωστε γι’ αυτό ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος ενταφιάστηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων της Κωνσταντινούπολης και η λάρνακα του τοποθετήθηκε ανάμεσα στις δώδεκα κενές λάρνακες των μαθητών
του Χριστού, σαν δέκατη τρίτη. Αν κρίνουμε από τις αγιοποιήσεις που έχουν γίνει στις μέρες μας, από την Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία, τα κριτήρια δεν είναι πάντοτε αυστηρά. Κανένας φυσικά δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η προσφορά του οραματιστή Κωνσταντίνου και της μητέρας του Ελένηςείναι τεράστια, τόσο στη νομιμοποίηση όσο και στην επιβολή, τελικά, του χριστιανισμού. Θα ήταν επίσης βλασφημία να τους συγκρίνει κανείς με κάποιους προσφάτως και με συνοπτικές διαδικασίες χαρακτηρισθέντες αγίους. Ωστόσο, αγαπημένοι μου, δεν πρέπει να λησμονούμε πως και ο γιος του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α’ Χλωρού και η μητέρα του, η ταπεινής καταγωγής
πλην όμως καλλονή Ελένη, εκτός από άγιοι παραμένουν προσωπικότητες και της Ιστορίας.

Read More

«Συντομοτέρα πάσης άλλης οδού η αλήθεια» – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Σύμφωνα με τον Ουρουγουανό λογοτέχνη Εντουάρντο Γκαλεάνο, στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Γουινέας – Μπισάου και του Πράσινου Ακρωτηρίου από την Πορτογαλία, ο επαναστάτης ηγέτης Αμιλκάρ Καμπράλ, φέρεται να είπε: «Πρέπει
να ακούμε τον κόσμο, να μαθαίνουμε από τον κόσμο. Μην κρύβετε τίποτα από τον λαό. Μη λέτε ψέματα: να τα καταγγέλλετε. Μη βάζετε μάσκες στις δυσκολίες, στα σφάλματα, στις ήττες. Μην τραγουδάτε εύκολες νίκες!»

Συχνά πυκνά, ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στους υπουργούς του -και εμμέσως στον ελληνικό λαό- λέει ότι «θεμελιώδης στόχος της κυβέρνησης είναι να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και να τελειώσει οριστικά η περίοδος της ταπεινωτικής επιτροπείας.» Το σχέδιό του, όπως είπε ο ίδιος, προεξοφλώντας τη νίκη του στις επόμενες εκλογές, «έχει ορίζοντα εξαετίας». Το πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το σχέδιο θα φανεί στα επόμενα χρόνια. Και το λέμε αυτό διότι , σύμφωνα με όσα λένε δεκάδες προοδευτικοί και έγκριτοι οικονομολόγοι, το θέμα του χρέους δεν υπάρχει περίπτωση να λυθεί εάν δεν υπάρξει μια γενναία διαγραφή μεγάλου μέρους του.

Read More

«Λεπτεπίλεπτες Ισορροπίες…» – ΗΧΩλόγιο

Ψηλάφιζα με προσοχή, αγαπημένοι μου, μετά την προχθεσινή μπόρα, τα φύλλα του αμπέλωπα που σκεπάζει τον μισό σχεδόν τοίχο του μπαλκονιού μου. Κάτι στην όψη τους δεν μου άρεσε. Ο κορμός του επίσης σε διάφορα σημεία ήταν καλυμμένος με ένα ασπριδερό πράγμα σαν βαμβάκι. Πήρα λοιπόν φύλλα και δείγμα από την ασπριδερή ουσία και πήγα στον ειδικό. “Stagonospora nodorum”, αποφάνθηκε και στο ανασήκωμα των ώμων μου, δείγμα ότι δεν καταλάβαινα γρι, απάντησε: « Μύκητας, βαμβακίαση. Ο αμπέλωπας κινδυνεύει. Πρέπει να επέμβουμε γρήγορα και δυναμικά. Πάρε αυτό.» Μου δίνει ένα μικροσκοπικό μπουκαλάκι με ένα υγρό απροσδιορίστου χρώματος. «Μια δυο σταγονίτσες σε ένα λίτρο νερό και ψέκασμα στα σημεία που ασθενούν.» «Μια δυο σταγονίτσες, δεν είναι μικρή η ποσότητα;», τολμώ να πω. «Μικρή ναι, αλλά ικανή να σκοτώσει και δέκα ταύρους!», μου λέει και χτυπάει βιαστικά την τιμή στην ταμειακή του κοιτώντας πάνω από τον ώμο μου. Πίσω μου είχε σχηματιστεί ουρά. «Βλέπεις, δεν είναι μόνο ο δικός σου αμπέλωπας που έχει πρόβλημα.»

Το πήρα και έφυγα βιαστικά. Η επιχείρηση “διάσωση του αμπέλωπα” μπήκε σε εφαρμογή. Δυο τρεις σταγονίτσες δηλητήριο, ένα λίτρο νερό στο ψεκαστηράκι και Stagonospora nodorum σου ́ρχομαι. Και εκεί, αγαπημένοι μου, που ετοιμάστηκα να τον περιλούσω για να εξολοθρεύσω τον εχθρό, το μάτι μου έπεσε σε μια αράχνη που σκαρφάλωνε αργά-αργά πάνω στη γλάστρα. Άφησακάτω το όπλο μου και βάλθηκα να την παρατηρώ. Με ρυθμό κουνούσε τα μικροσκοπικά ποδαράκια της. Λεπτοκαμωμένη, ευαίσθητη, προχωρούσε με
χάρη και σιγουριά. Σε λίγο, η μικρή δρομέας κατάφερε να φτάσει στο χείλος της γλάστρας κι άρχισε να κάνει επινίκιους γύρους. Μέτρησα τρεις και κάθε φορά που τελείωνε χειροκροτούσα τη μεγάλη της προσπάθεια και την ενθάρρυνα να ξεκινήσει τον επόμενο.

Read More

Ρουσάλια – Το πανηγύρι των νεκρών…

Ένα πανάρχαιο ταφικό έθιμο που σώζεται μέχρι τις μέρες μας

Αν κάποιος βρεθεί στην Τοπική Κοινότητα Δροσοπηγής την Κυριακή της πεντηκοστής σίγουρα θα σταθεί εμβρόντητος μπροστά στο θέαμα των κατοίκων οι οποίοι κρατώντας πιατέλες με διάφορες λιχουδιές, φρούτα εποχής, ταψιά με πίτες, κυρίως γαλατόπιτες (κιουμοστόρε), σκεπασμένες με βαθυπράσινα φύλλα καρυδιάς και αγκαλιές λουλούδια (κυρίως τριαντάφυλλα), να κατηφορίζουν προς την περιοχή του νεκροταφείου. Όχι, δε συμβαίνει τίποτα δυσάρεστο, απλά για τους Δροσοπηγιώτες η Κυριακή της Πεντηκοστής είναι μέρα μνήμης, μέρα αφιερωμένη στους νεκρούς.

Ρουσάλια - ένα πανάρχαιο ταφικό έθιμο - 5Ρουσάλια - ένα πανάρχαιο ταφικό έθιμο - 8a

Παρ’ όλα αυτά η ημέρα τούτη δεν περιλαμβάνει, θλίψη, πόνο, θρήνο και μοιρολόι αλλά χαρά και ευωχία. Οι τάφοι αστράφτουν καθαροί και στολισμένοι, τα καντηλάκια λαμπιρίζουν, τα κεριά καίνε και ο χώρος όπου αναπαύονται οι ψυχές, για μια και μοναδική μέρα το χρόνο, μετατρέπεται από χώρος θλίψης σε χώρο πανήγυρης. Είναι οι μέρα που οι Δροσοπηγιώτες γιορτάζουν τα Ρουσάλια. Επισκέπτονται τάφους συγγενών και φίλων, προσφέρουν και δέχονται εδέσματα, δίνουν και παίρνουν ευχές, για ανάπαυση των ψυχών και υγεία των ζωντανών, έχοντας την βαθειά πεποίθηση ότι οι νεκροί περιφέρονται ανάμεσά τους, γιορτάζουν και απολαμβάνουν και αυτοί το πλουσιοπάροχο γεύμα που τους προσφέρεται, πριν επιστρέψουν στον κάτω κόσμο, μιας και η παράδοση θέλει τις ψυχές να ανεβαίνουν από τον Άδη πάνω στη γη την ημέρα της Ανάστασης, και να επιστρέφουν πίσω την Κυριακή της Πεντηκοστής. Παλαιότερα το τελετουργικό της επιστροφής των νεκρών στο Άδη, ξεκίναγε το πρωί της Κυριακής της Πεντηκοστής από τον ναό της προστάτιδας Αγίας Τριάδος.

Read More

«Κι αυτοί σφυρίζουν κλέφτικα…» Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Άλλη μια άκαρπη διαπραγμάτευση, με τη διαμάχη για το ελληνικό χρέος να παραμένει και τις διαφωνίες να… περισσεύουν, ήταν αυτή του Γιούρογκρουπ της 22ας Μαΐου. Για να λέμε αλήθειες τώρα, πολύ μικρή σημασία έχει ποιος πραγματικά κουβαλάει τις περισσότερες ευθύνες για το φιάσκο. Παρ’ όλη την αισιοδοξία που είχε την προηγούμενη της συνεδρίασης ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, εκείνο που μένει και μας καίει είναι ότι το χρέος παραμένει βαρύ και ασήκωτο και, παρά τα δυσβάστακτα μέτρα, οι προβλέψεις που περιλαμβάνονται στο Μεσοπρόθεσμο αναφέρουν ότι το 2021 το χρέος θα είναι μεγαλύτερο ακόμη και από το επίπεδο των δύο προηγούμενων χρόνων του (2015 -2016).

Η κυβέρνηση βέβαια, είχε ένα εργαλείο στα χέρια της και θα μπορούσε να το αξιοποιήσει, αλλά δεν το έκανε. Μάλιστα, αν θέλει, το έχει ακόμα. Αυτό το εργαλείο δεν είναι άλλο από τα πορίσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους. Αντί όμως να κάνει χρήση αυτού του εργαλείου, «εποίησε την νήσσαν», κοινώς έκανε την πάπια. Όπως διαβάζουμε σε δελτίο τύπου της Επιτροπής, η κυβέρνηση «αντί να ενεργοποιήσει τα πορίσματά της για την πλήρη αποκήρυξη του παράνομου χρέους και την παύση πληρωμών ήδη από το 2015, αλλά και σήμερα, προσποιείται ότι δεν υπάρχουν τα πορίσματα αυτά, τα αποκρύπτει
και αξιοποιεί τον σημερινό πρόεδρο της Βουλής στην εκστρατεία παρασιώπησης της αλήθειας για το χρέος».

Read More