Με γεια το καινούργιο κοστούμι… – ΗΧΩλόγιο

Το έλεγα, αγαπημένοι μου, πως η περίπτωση της αποφυλάκισης Τσοχατζόπουλου θα φέρει ανέλπιστες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό. Τον είδα προχθές τον πρώην υπουργό, το διαχρονικό πλέον σύμβολο της Μεταπολίτευσης, και μα την αλήθεια δεν μου φάνηκε καθόλου καταβεβλημένος από την πεντάχρονη παραμονή του στη vip πτέρυγα των φυλακών και τις μύριες όσες κακουχίες που ακούγαμε από τα ΜΜΕ ότι βίωσε όντας έγκλειστος. Το αντίθετο μάλιστα!

Δεν πέρασε πολύς χρόνος από την αποφυλάκισή του και ξεκίνησε φορτσάτος εμφανίσεις σε διάφορες «πίστες». Γεγονός που μας κάνει να περιμένουμε πολλά και στο μέλλον από τον λαλίστατο Άκη. Μη πάει ο νους σας ότι θα βγάλει στη φόρα και θα εκθέσει τίποτα πρόσωπα και καταστάσεις. Μπα, έχουν ληφθεί ασφαλή μέτρα γι’αυτό. Όμως είναι έτοιμος να γίνει περισσότερο «αποκαλυπτικός» με την πολιτική και ιδεολογική του «διαλεκτική» μπροστά σε ένα κοινό που έχει νοσταλγήσει το παλιό «κλέφτικο τραγούδι» του πετυχημένου ΠΑΣΟΚ. Τότε που η μία επιτυχία ξεπερ νούσε γρήγορα την άλλη και δεν υπήρχαν οι ταπεινώσεις που υφίσταται σήμερα η Αριστερά.

Να μου το θυμηθείτε: Πολύ σύντομα, ο Άκης θα ανεβάσει στροφές και θα αναζητήσει περισσότερες ευκαιρίες προκειμένου να κρατηθεί στην επικαιρότητα. Ελάτε στη θέση του, αγαπημένοι μου. Πώς μπορεί να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του κάποιος που βίωσε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική Ελλάδα από θέση ισχύος στην εξουσία; Τι να κάνει ένας άνδρας του βεληνεκούς του Άκη; Να περάσει τον χρόνο του γράφοντας τα απομνημονεύματά του ή να παίξει τον ρόλο του σοφού μέντορα, έναν ρόλο που τόσο έχει αγαπήσει; Εν αναμονή εξελίξεων λοιπόν.

Για να αποδειχθεί ότι όσοι ήθελαν τον Άκη να πεθαίνει στη φυλακή, δεν είχαν φανταστεί πόσο χρήσιμος είναι έξω. Δεν είχαν την «καλλιτεχνική ευαισθησία» να απολαύσουν τα δρώμενα των νέων του εμφανίσεων…

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρά τώρα, αγαπημένοι μου. Το έχω ξαναγράψει, θαρρώ στο σημείωμά μου που ακολούθησε τη συνέντευξη του Κωνσταντίνου Σημίτη: Η ντροπή, η τσίπα όπως την έλεγε ο πατέρας μου, είναι το πιο περίεργο συναίσθημα. Τη νιώθει αυτός που δεν πρέπει να τη νιώθει και δεν τη νιώθει αυτός που πρέπει να τη νιώθει.

Παρακολούθησα για λίγα λεπτά τη συνέντευξη του Άκη στον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ. Πόσο άντεξα; Δύο, τρία λεπτά; Όσο κράτησε η έκπληξή μου, όσο δηλαδή να συνειδητοποιήσω τι βλέπω. Γιατί δεν άντεξα παραπάνω; Γιατί με έπνιξε η ντροπή. Ναι, ναι, ντράπηκα για μένα, σαν τηλεθεάτρια. Ντράπηκα για όλους εμάς, σαν πολίτες. Ντράπηκα για το έγκλημα που συντελείται στα χρόνια μας, με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Ντράπηκα που έχουν γίνει όλα ένα: σάλα-τραπεζαρία όλα ίσιωμα.

Μα θα μου πείτε, η δημοσιογραφία είναι ιερό λειτούργημα. Ο δημοσιογράφος πρέπει να αντέχει να συνομιλεί με τον οποιονδήποτε. Όποιος και να είναι αυτός. Ό,τι και να έχει κάνει. Εντάξει, θα ήθελα, αν ήταν δυνατόν, να πάρω συνέντευξη και από τον Χίτλερ ακόμα. Τώρα όμως! Όχι τότε. Γιατί τότε, τι θα είχε να μου προσφέρει το ξεψάχνισμά του, αν για κάθε του λέξη, θα είχε η ψυχή μου να αντιτάξει το αποτέλεσμα του εγκλήματός του;

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος είναι η απεικόνιση της υπεροψίας, της απληστίας, του θράσους, της ξεδιαντροπιάς, της μη αίσθησης των πραγμάτων. Είναι η ίδια η αποτυχία μας ως πολιτικό σύστημα αλλά και η αποτυχία μας ως ψηφοφόροι. Είναι η επιπολαιότητά μας, η σιχαμένη μας ελαφράδα, ο απύθμενος δοσιλογισμός μας, η
αναξιοπρεπής συμμετοχή μας στο «αλισβερίσι», η ανοχή στη διαφθορά, ο ωχαδελφισμός.

Ο Άκης είναι project πάνω στο ρουσφέτι που λιώνει αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Είναι η διαδρομή της χώρας μας προς το χάος. Είναι ο Άκης και όλοι οι σύντροφοί του μαζί, όσοι τη σκαπούλαραν (και δεν είναι λίγοι), που έχουν το θράσος να αναζητούν καράβι για να κάνουν ακόμα και νέο κύκλο διακυβέρνησης για να σώσουν τα σαρκία τους. Είναι το απόλυτο ξεφτιλίκι «μας», γιατί ακτινοβολούν την κοντή μας μνήμη. Είναι το μάθημα που δεν πήραμε.

Πόσα ακόμα έχει να μας πει ο κάθε Τσοχατζόπουλος; Δεν τα ξέρουμε όλα; Δεν γνωρίζουμε, κι ας μη γνωρίζουμε τα πάντα, στην κάθε τους λεπτομέρεια; Δεν είναι θηριωδώς ανεύθυνο να του δίνουμε ακόμα τον λόγο; Δεν είναι πιο επικίνδυνο και από επικίνδυνο; Μελετήστε τον στην πολυθρόνα του, να του φτιάχνουν την «εικόνα» του και να μας τον πλασάρουν ξανά.

Δεν είναι πια κρατούμενος, δεν είναι φυλακισμένος στον Κορυδαλλό, δεν είναι όπως καταντάει ο άνθρωπος μετά από μια τέτοια ντροπιαστική δοκιμασία, δεν είναι το έγκλημα και η τιμωρία. Ακόμα χειρότερα, δεν είναι φυλακισμένος στην προσωπική του φυλακή, όπως θα έπρεπε να είναι ένας άνθρωπος με συνείδηση και τσίπα. Τον αποφυλακίζουμε κοινή συναινέσει, ακόμα μια φορά. Τον απελευθερώνουμε. Ένας ακόμα πολιτικός τηλεοπτικός αστέρας, ανάμεσα σε πολιτικούς τηλεοπτικούς «αστέρες». Ένας ακόμα που του δίνεται το δικαίωμα να μιλάει και να μας προσφέρει τροφή κακής ποιότητας.

Ανακατεύεται το στομάχι μου όταν σκέφτομαι πως υπάρχει περίπτωση να ρωτήσει ένα παιδί τον γονιό του, «Μπαμπά, ποιος είναι αυτός που μιλάει στην τηλεόραση;». «Ένας χαμένος, ένας απατεώνας, μωρέ!». Αυτό το βαριεστημένο, καταδυναστευτικό «μωρέ!», ενισχύει η συνέντευξη. Κάποτε, αγαπημένοι μου, όχι πολύ παλιά, οι απατεώνες έψαχναν τρύπα για να κρυφτούν. Τώρα δίνουν συνεντεύξεις σε εκπομπές πανελλαδικής εμβέλειας. Ενώ το αίμα βράζει στους δρόμους…

Με αγάπη εύα

«Μια βουτιά στη… μυθολογία» – ΗΧΩλόγιο

Τι σας έρχεται στο νου, αγαπημένοι μου, όταν ακούτε το όνομα Τειρεσίας; Σφραγισμένες επιταγές, απλήρωτες συναλλαγματικές, απλήρωτες πιστωτικές κάρτες, δάνεια, πλειστηριασμοί, κατασχέσεις, πτωχεύσεις και άλλα τέτοια ωραία πραγματάκια και μια λίστα, μαύρη, κατάμαυρη με ονόματα ανθρώπων που είναι όμηροι… τραπεζών. Ναι, αυτός είναι για τους περισσότερους ο Τειρεσίας, σήμερα.

Τι ήταν όμως ο Τειρεσίας πριν γίνει… σύμβολο τραπεζικού ελέγχου και πόλος έλξης βίαιων επιθέσεων; Για να το μάθουμε ας κάνουμε μια βουτιά στα βάθη της μυθολογίας μας, μιας και η κρίση δεν μας επιτρέπει να κάνουμε τις βουτιές μας σε κάποια καταγάλανη ελληνική παραλία. Ο Τειρεσίας λοιπόν, αγαπημένοι μου, ήταν απόγονος του Σπαρτού Ουδαίου, που ήταν ένας από τους πέντε πρώτους υπηκόους του Κάδμου στην Καδμεία. Από το… βιογραφικό του καταλαβαίνει κανείς πως είχε περάσει των παθών του τον τάραχο από τους θεούς, γι’ αυτό φαίνεται ότι αποφάσισε να πάρει εκδίκηση.

Διάβασε περισσότερα

«Κοινωνίες άρρωστες από πρόοδο…» – ΗΧΩλόγιο

Την περίοδο του Διαφωτισμού, αγαπημένοι μου, ένας από τους εθνοπατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο οποίος ήταν και οπαδός της επιστήμης και της προόδου, έκανε την εξής προφητεία: “Δεν είναι μακριά η εποχή κατά την οποία όλες οι αρρώστιες θα είναι προγνώσιμες και θεραπεύσιμες με τα μέσα της ιατρικής, τη δε διάρκεια της ζωής μας θα την ορίζει ο καθένας κατά βούληση.”

Τελικά, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο αμερικανός Πρόεδρος έκανε λάθος μέγα. Η ιστορική, η φυσική και η κοινωνική εξέλιξη, καθόλου δεν επιβεβαίωσαν αυτήν του την αισιοδοξία. Δυστυχώς, η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και του ανθρώπου με την κοινωνία αποδείχτηκε πολύ πιο περίπλοκη απ’ ότι πίστευε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και όλοι οι θεωρητικοί, οι πολιτικοί και οι επιστήμονες που ζούσαν σε μια εποχή άμετρης εμπιστοσύνης στην πρόοδο και την ευθύγραμμη κίνηση της Ιστορίας.

Διάβασε περισσότερα

Βυζαντινό σύμβολο Μ.Κωσταντίνου - Χ Ρ

«Συναξάρια και Ιστορία…» – ΗΧΩλόγιο

Η είδηση από τις εφημερίδες: «Σε αντίθεση με τη μεγαλειώδη υποδοχή που της έγινε και ήταν αντίστοιχη με αυτήν που αποδίδεται σε αρχηγό κράτους, ταπεινά αυτή τη φορά, το ιερό σκήνωμα της Αγίας Ισαποστόλου Ελένης μαζί με το Τίμιο Ξύλο επέστρεψε την περασμένη Παρασκευή στη Βενετία. Τα δύο αυτά ιερά θησαυρίσματα της Ορθοδοξίας παρέμειναν στο ναό της Αγίας Βαρβάρας στον ομώνυμο Δήμο από τις 14 Μαΐου μέχρι τις 15 Ιουνίου. Κοντά στο εκατομμύριο υπολογίζονται οι πιστοί που προσήλθαν στο ναό από διάφορα σημεία της Ελλάδας και του εξωτερικού για να προσκυνήσουν. Το σκήνωμα της μητέρας του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου βγήκε για πρώτη φορά από το ναό της Αγίας Ελένης, στο ομώνυμο νησί της Βενετίας, ύστερα από 1.700 χρόνια, κι επισκέφθηκε την Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία. Κατά την παραμονή του σκηνώματος εδώ, η Αγία Ελένη στέφθηκε για δεύτερη φορά αυτοκράτειρα με ορθόδοξο αυτοκρατορικό στέμμα. Τη στέψη έκανε ο Επίσκοπος Φαναρίου και γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Αγαθάγγελος.»

Τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, αγαπημένοι μου, μετά τον θάνατό τους, η εκκλησία τιμητικά τους αποκαλεί
Ισαποστόλους. Άλλωστε γι’ αυτό ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος ενταφιάστηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων της Κωνσταντινούπολης και η λάρνακα του τοποθετήθηκε ανάμεσα στις δώδεκα κενές λάρνακες των μαθητών
του Χριστού, σαν δέκατη τρίτη. Αν κρίνουμε από τις αγιοποιήσεις που έχουν γίνει στις μέρες μας, από την Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία, τα κριτήρια δεν είναι πάντοτε αυστηρά. Κανένας φυσικά δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η προσφορά του οραματιστή Κωνσταντίνου και της μητέρας του Ελένηςείναι τεράστια, τόσο στη νομιμοποίηση όσο και στην επιβολή, τελικά, του χριστιανισμού. Θα ήταν επίσης βλασφημία να τους συγκρίνει κανείς με κάποιους προσφάτως και με συνοπτικές διαδικασίες χαρακτηρισθέντες αγίους. Ωστόσο, αγαπημένοι μου, δεν πρέπει να λησμονούμε πως και ο γιος του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α’ Χλωρού και η μητέρα του, η ταπεινής καταγωγής
πλην όμως καλλονή Ελένη, εκτός από άγιοι παραμένουν προσωπικότητες και της Ιστορίας.

Διάβασε περισσότερα

«Λεπτεπίλεπτες Ισορροπίες…» – ΗΧΩλόγιο

Ψηλάφιζα με προσοχή, αγαπημένοι μου, μετά την προχθεσινή μπόρα, τα φύλλα του αμπέλωπα που σκεπάζει τον μισό σχεδόν τοίχο του μπαλκονιού μου. Κάτι στην όψη τους δεν μου άρεσε. Ο κορμός του επίσης σε διάφορα σημεία ήταν καλυμμένος με ένα ασπριδερό πράγμα σαν βαμβάκι. Πήρα λοιπόν φύλλα και δείγμα από την ασπριδερή ουσία και πήγα στον ειδικό. “Stagonospora nodorum”, αποφάνθηκε και στο ανασήκωμα των ώμων μου, δείγμα ότι δεν καταλάβαινα γρι, απάντησε: « Μύκητας, βαμβακίαση. Ο αμπέλωπας κινδυνεύει. Πρέπει να επέμβουμε γρήγορα και δυναμικά. Πάρε αυτό.» Μου δίνει ένα μικροσκοπικό μπουκαλάκι με ένα υγρό απροσδιορίστου χρώματος. «Μια δυο σταγονίτσες σε ένα λίτρο νερό και ψέκασμα στα σημεία που ασθενούν.» «Μια δυο σταγονίτσες, δεν είναι μικρή η ποσότητα;», τολμώ να πω. «Μικρή ναι, αλλά ικανή να σκοτώσει και δέκα ταύρους!», μου λέει και χτυπάει βιαστικά την τιμή στην ταμειακή του κοιτώντας πάνω από τον ώμο μου. Πίσω μου είχε σχηματιστεί ουρά. «Βλέπεις, δεν είναι μόνο ο δικός σου αμπέλωπας που έχει πρόβλημα.»

Το πήρα και έφυγα βιαστικά. Η επιχείρηση “διάσωση του αμπέλωπα” μπήκε σε εφαρμογή. Δυο τρεις σταγονίτσες δηλητήριο, ένα λίτρο νερό στο ψεκαστηράκι και Stagonospora nodorum σου ́ρχομαι. Και εκεί, αγαπημένοι μου, που ετοιμάστηκα να τον περιλούσω για να εξολοθρεύσω τον εχθρό, το μάτι μου έπεσε σε μια αράχνη που σκαρφάλωνε αργά-αργά πάνω στη γλάστρα. Άφησακάτω το όπλο μου και βάλθηκα να την παρατηρώ. Με ρυθμό κουνούσε τα μικροσκοπικά ποδαράκια της. Λεπτοκαμωμένη, ευαίσθητη, προχωρούσε με
χάρη και σιγουριά. Σε λίγο, η μικρή δρομέας κατάφερε να φτάσει στο χείλος της γλάστρας κι άρχισε να κάνει επινίκιους γύρους. Μέτρησα τρεις και κάθε φορά που τελείωνε χειροκροτούσα τη μεγάλη της προσπάθεια και την ενθάρρυνα να ξεκινήσει τον επόμενο.

Διάβασε περισσότερα

«Άνευ ουδενός, εις τον έναν και τον άλλον…» – ΗΧΩλόγιο

Θυμήθηκα τον Μακρυγιάννη, αγαπημένοι μου:«Τούτη την πατρίδα», έλεγε, «την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί,
και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι…».

Όχι ότι ο Μακρυγιάννης δεν είχε βάλει την κουτάλα του στο βάζο με το μέλι, αλλά έστω, παραδέχομαι το μέτρο και την ακρίβεια της κουβέντας του. Παρακολουθώ τις συζητήσεις στη βουλή. Ενημερώνομαι για τα πορίσματα των εξεταστικών επιτροπών. Ακούω ειδήσεις, στήνομαι μπροστά από τηλεοπτικά πάνελ και γίνομαι κοινωνός αψιμαχιών και πολιτικών διαξιφισμών. Ενημερώνομαι για τον βίο και την πολιτεία των πολιτικών, για τα έργα
και τις ημέρες τους. Συμπέρασμα; Λάθος, κ.Μακρυγιάννη! Τούτη την πατρίδα, δεν την
έχομεν όλοι μαζί! Τούτη την πατρίδα, την έχουν μερικοί και την έχουν ό,τι βάλει ο νους του ανθρώπου: κλωτσοσκούφι, παίγνιο, φέουδο, δοβλέτι, αποικία χρέους.

Διάβασε περισσότερα

Ήρθαν τα πάνω κάτω… – ΗΧΩλόγιο

Περίπου 7 χλμ μακριά από το κέντρο της Αθήνας, αποκαλύφθηκε, αγαπημένοι μου, πέρσι τέτοιον καιρό αν δεν με απατά η μνήμη μου, ένας ομαδικός τάφος με 1500 σκελετούς! Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν δεμένοι πισθάγκωνα, γεγονός που μαρτυρά κάποια σκοτεινή πτυχή στην ιστορία της αρχαίας Αθήνας. Χρονολογούνται την περίοδο από τον 8ο έως τον 5ο αιώνα π.Χ.

Οι σκελετοί ήταν αλυσοδεμένοι και, επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι οι νεκροί είχαν πεταχτεί στους λάκκους με τα πρόσωπα προς τα κάτω, γεγονός που δεν συνάδει με τα ήθη των αρχαίων Ελλήνων… Οι ενήλικες βρέθηκαν θαμμένοι μέσα σε λάκκους, αλλά το ένα τρίτο των σκελετών ήταν μέσα σε πιθάρια και ανήκουν σε βρέφη και παιδιά. Επίσης, κάποιοι ήταν αποτεφρωμένοι νεκροί, ενώ σε έναν τάφο ο νεκρός είχε τοποθετηθεί σε μια βάρκα αντί για φέρετρο… Η σκοτεινή αυτή πτυχή της ιστορίας, μας είναι μέχρι στιγμής άγνωστη.

Διάβασε περισσότερα

«Αφήνουν την Άνοιξη για μετά…» – ΗΧΩλόγιο

Στο βιβλίο του Κρόνιν, «Άγουρα χρόνια», αγαπημένοι μου, ένας έφηβος, ο Ρόμπερτ Σάννον, μελετάει σκληρά για να περάσει στις εξετάσεις και την τελευταία στιγμή αρρωσταίνει από διφθερίτιδα και τις χάνει. Σκέφτομαι ότι, χάνοντας τις εξετάσεις ο ήρωας του Κρόνιν, κέρδισε κάτι άλλο πιο σημαντικό. Κέρδισε τη ζωή! Οπλισμένος με υπομονή, επιμονή και μαχητικότητα μπόρεσε να αντιταχθεί στις αντιξοότητες που του παρουσιάστηκαν και να αλλάξει την τροχιά της ζωής του που αρχικά φαινόταν ζοφερή και δυσοίωνη.
Στο βιβλίο του Μαρκ Τουαίην, «Τομ Σόγιερ», το αγαπημένο βιβλίο των παιδικών μου χρόνων, ο Τομ κάνει σκασιαρχείο. Σκέφτομαι πως, αν αυτός ο σκανταλιάρης μπερμπαντάκος δεν το έσκαγε από το σχολείο, δεν θα υπήρχε σαν λογοτεχνικός ήρωας.
Δεν θα πήγαινε τη νύχτα στο νεκροταφείο. Δεν θα περιπλανιόταν με σχεδία στον Μισισιπή. Δεν θα έκανε παρέα με τον Χάκλμπερι Φιν και τη γάτα του. Δεν θα ζούσε τόσες περιπέτειες θαυμαστές και εγώ, μαζί και άλλα παιδιά, δεν θα γνωρίζαμε τον αμερικάνικο νότο μέσα από τα δικά του μάτια.

Διάβασε περισσότερα

Παγκόσμιες ημέρες του τίποτα… – ΗΧΩλόγιο

Αν ανοίξετε ένα οποιοδήποτε ημερολόγιο, αγαπημένοι μου, θα βρεθείτε μπροστά στο εξής παράδοξο. Δεν υπάρχει ημέρα του χρόνου που η παγκόσμια κοινότητα να μην γιορτάζει και κάτι! 365 Παγκόσμιες Ημέρες γιορτής! 365 Παγκόσμιες Ημέρες αφιερωμένες στα πιο απίθανα πράγματα! Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό: Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, του Πατέρα, των Ζώων, των Δασών, των καρκινοπαθών, του ραδιοφώνου, του γέλιου, του επισιτισμού, του Περιβάλλοντος, της Μυωπίας, της Ποίησης, των Ερωτευμένων, Παγκόσμια ημέρα προστασίας των προσωπικών δεδομένων, ημέρα προσφύγων, ημέρα προφυλακτικού, κοινωνικής δικαιοσύνης, έιτζ, ημέρα κλειτοριδεκτομής (ναι, ναι,υπάρχει και τέτοια!!!) και πάει λέγοντας…
ηχωλόγιο
Μια Παγκόσμια Ημέρα, όπως καταλαβαίνετε, είναι ευκαιρία για ενημέρωση, ευαισθητοποίηση, ψώνια, διαγγέλματα, συνέδρια, τηλεοπτικά αφιερώματα,
αναφορά σε στατιστικά στοιχεία, υποσχέσεις, εκθέσεις ιδεών και επίδειξη υποκρισίας σε οικουμενική κλίμακα.

Διάβασε περισσότερα